28 χρόνια μετά: Ο ναός των οστών

Ο δρ Ιαν Κέλσον μπορεί να μοιάζει με επιστήμονα που έχει χάσει τα λογικά του αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να βρει το φάρμακο για τον φονικό ιό ο οποίος μεταμόρφωσε σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό της Αγγλίας σε ζόμπι.

Στην εφιαλτική μεταποκαλυπτική Αγγλία των αμέτρητων ζόμπι και των ελαχίστων ζωντανών – που κρύβονται καλά όπως ο δρ Κέλσον ο οποίος έχει καλύψει το σώμα του με ιώδιο για να «απωθεί» τους νεκροζώντανους – το αλληγορικό στοιχείο είναι εντονότατο. Μπορεί στο προηγούμενο φιλμ που είδαμε πέρυσι («28 χρόνια μετά») το δυστοπικό σύμπαν των Ντάνι Μπόιλ και Αλεξ Γκάρλαντ να μην άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας αλλά εδώ το κουβάρι την ιστορίας ξαναπιάνεται από την αρχή.

Ο Μπόιλ αφήνει το σκηνοθετικό τιμόνι στην ικανότατη Νία Ντα Κόστα η οποία πετυχαίνει αφενός μεν να διατηρήσει την ομοιογένεια της αφήγησης και αφετέρου να δώσει τα διαπιστευτήρια μιας ψαγμένης κινηματογραφίστριας με αυτοπεποίθηση και ιδέες. Ο εφιάλτης που απεικονίζεται στον «Ναό των οστών» δεν είναι μια ωδή στα αιματοβαμμένα καρέ ενός τρόμου που λαμβάνει τη μορφή κανονικότητας αλλά κυρίως ένα υπαρξιακό σοκ που σε καλεί να αναλογιστείς ποια είναι η δική σου θέση και στάση απέναντι σε ένα κόσμο που οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Εντυπωσιακά τελετουργικά συνοδεύουν μια αβίαστη πλοκή αφιερωμένη στη στωική φιλοσοφία ενός ήρωα που αρνείται το ρόλο του σωτήρα (η τολμηρή ερμηνεία του Ρέιφ Φάινς σημαδεύει ολοκληρωτικά το φιλμ), το ζήτημα της μνήμης επανέρχεται με αυστηρότητα αλλά και συναισθηματισμό, η μάχη μεταξύ θρησκοληψίας και επιστήμης κορυφώνεται καθώς εισέρχεται στην αρένα η αίρεση των σατανιστών.

Ο «Ναός των οστών» δεν είναι ένα ακόμη φιλμ με τα χαρακτηριστικά αρπαχτής αλλά μια συνεπής και τολμηρή δημιουργία που υπογραμμίζει την αξία του θανάτου ως τρόπο για να ζεις με αξιοπρέπεια και σύνεση.