Μάρκο: Μια επινοημένη αλήθεια

Ο επιτήδειος Ενρίκ Μάρκο όχι απλώς πείθει άπαντες ότι ήταν ένας από τους ισπανούς εκτοπισμένους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά χάρη στη ευφράδεια και την καπατσοσύνη του εκλέγεται και ως πρόεδρος των ελάχιστων που κατάφεραν να επιβιώσουν. Ώσπου ένας ερευνητής διαπιστώνει κάποιες ανακρίβειες και κενά στις ιστορίες του Μάρκο από την εποχή που υποτίθεται ήταν φυλακισμένος στο Φλόσενμπεργκ.

Η ουσία της ιστορικής αλήθειας

Το 1996 ο διάσημος σήμερα Ζακ Οντιάρ («Εμίλια Πέρεζ», «Ο προφήτης», «Σώμα με σώμα» κ.α.) υπέγραφε ένα τα πρώτα του φιλμ με τίτλο «Ένας πολύ διακριτικός ήρωας». Σε αυτή την ταινία ο Ματιέ Κασοβίτς υποδυόταν έναν χαμηλών τόνων ανθρωπάκο στην Γαλλία της απελευθέρωσης που παρίστανε τον αντιστασιακό ο οποίος είχε πολεμήσει κατά των ναζί.

Την ίδια παραπλανητική συνθήκη, που μάλιστα προέρχεται από υπαρκτό γεγονός, αναπαράγει το ισπανικό φιλμ, θίγοντας ταυτόχρονα μια σκοτεινή ιστορία – οι περισσότεροι εκτοπισμένοι στα ναζιστικά στρατόπεδα ισπανοί, ήταν Δημοκρατικοί, θύματα του εμφυλίου- που μόλις πριν από μερικά χρόνια βρήκε ιστορική δικαίωση.

Το φιλμ είναι μια έξυπνη παραβολή πάνω στο ζήτημα της ιστορικής μνήμης και την αναζήτηση ταυτότητας που υποστηρίζεται εξαίσια από τον πρωταγωνιστή (βραβείο Γκόγια για τον θαυμάσιο Φερνάντεθ που απολαύσαμε πρόσφατα και στο «47», την καλλιτεχνική επιτυχία του καλοκαιριού) αλλά όχι και αφηγηματικά.

Το σκηνοθετικό δίδυμο κρατά μεν υψηλά τη στάθμη του ενδιαφέροντος αλλά δεν καταφέρνει να φτιάξει ένα στέρεο πολιτικό φιλμ με δραματουργικές αρετές και υποδειγματική ερευνητική τακτική, αφού από ένα σημείο κι ύστερα η πλοκή μπαίνει στον αυτόματο αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις πλούσιες ιδέες του πρώτου μέρους.