Το 47

Ένας οδηγός λεωφορείου των δημόσιων συγκοινωνιών της Βαρκελώνης προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει τους υπεύθυνους του οργανισμού – αλλά και του δήμου- να επεκτείνουν τη γραμμή 47 προς την απομονωμένη και υποβαθμισμένη γειτονιά του Τόρε Μπάρο.

Η επίσημη δικαιολογία για να μην στείλουν οι υπεύθυνοι το λεωφορείο 47 στο κακόφημο προάστιο της Βαρκελώνης είναι ο μη ασφαλτοστρωμένος δρόμος και οι μεγάλες ανηφόρες της περιοχής. Ο αποφασισμένος ήρωας θα επιχειρήσει να τους πείσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και θα «κλέψει» το λεωφορείο 47 για να το οδηγήσει στις παρυφές της καταλανικής πρωτεύουσας.

Ο Μαρσέλ Μπαρένα («Mediterraneo: Τhe law of the sea»), εμπνέεται το στόρι από ένα γνήσιο λαϊκό ήρωα της περιοχής, που μάλιστα κάποια στιγμή κατάφερε να γίνει μέχρι και δήμαρχος της Βαρκελώνης. Η ταινία δεν επιδιώκει πάντως να γίνει μια στείρα ταινία καταγγελίας για τους κακούς πολιτικούς και τους καλούς εργάτες.

Ενίοτε αυτές οι δύο κατηγορίες ανακατεύονται και σε πολλά σημεία ο ήρωας εξοργίζεται περισσότερο από τους μονίμως γκρινιάρηδες συντρόφους του. Όμως το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη επιστρέφει ξανά και ξανά σε μια ιστορία απίστευτης επιμονής και σθένους (εξαίσια η σεκάνς με τον Βιτάλ να περιμένει για ώρες στα γραφεία του δήμου μέχρι να εξεταστεί η αίτηση του).

Ίσως το περισσότερο ανάλαφρο ύφος και η κωμική χροιά του σεναρίου να ξενίσει κάποιους θεατές που θα προτιμούσαν μια πιο στιβαρή πολιτική ταινία. Προφανώς και ο Μπαρένα το αντιλαμβάνεται αυτό αλλά προτιμά να μετατρέψει την μαρξιστική ταινία του σε ένα είδος λαϊκού θεάματος με ευέλικτη – και ενίοτε διασκεδαστική- μυθιστορηματική ευστροφία που στέκει πιο κοντά στο πνεύμα ενός Κεν Λόουτς παρά στην άκαμπτη στρατευμένη ιδεολογία των αδερφών Νταρντέν.