VOID – Αυτό που Λείπει: Ο Στρατής Ταυλαρίδης επιστρέφει στην Αστυπάλαια με νέα έκθεση

Ο Στρατής Ταυλαρίδης παρουσιάζει, στον Ανεμόμυλο της Χώρας, στην Αστυπάλαια, από τις 24 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου, τη νέα του ατομική έκθεση με τίτλο «VOID | Αυτό που Λείπει».

Μέσα στον φθαρμένο από τον χρόνο ανεμόμυλο της Αστυπάλαιας, ένα μοναδικό έργο από xειροποίητο χαρτί ξετυλίγεται σε μήκος έξι μέτρων. Ένα εύθραυστο τοπίο από τομές, σκιές και σιωπή, που φέρει επάνω του τη φράση: «αυτό που λείπει, ορίζει αυτό που μένει» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, συμπυκνώνοντας χρόνια δουλειάς του Στρατή Ταυλαρίδη σε μία ανάσα.

Ο Στρατής Ταυλαρίδης, έπειτα από αλλεπάλληλα καλοκαίρια στην Αστυπάλαια, επιστρέφει με την πρώτη ατομική έκθεση στον τόπο αυτόν. Το έργο του εμφανίζεται μέσα σε ένα τοπίο που, χωρίς να το επιδιώξει, έχει υφανθεί μέσα στη σκέψη του. Η σπείρα, επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο εικαστικό του λεξιλόγιο και έντονα παρούσα στο νέο αυτό έργο, μοιάζει να συγγενεύει παράδοξα με τις χαράξεις που συναντά κανείς στις πέτρες του νησιού, όπου σπειροειδή σχήματα έχουν σκαλιστεί στο χέρι, αιώνες πριν.

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ο Ταυλαρίδης δουλεύει σχεδόν αποκλειστικά με χειροποίητα χαρτιά λίγων γραμμαρίων, τα οποία κόβει με χειρουργικό νυστέρι. Μέσω της τεχνικής του papercut «ζωγραφίζει» περίπλοκες συνθέσεις που ισορροπούν ανάμεσα στην ακρίβεια και την ευθραυστότητα. Οι λεπτεπίλεπτοι κόσμοι του προκύπτουν μέσα από την αφαίρεση της ύλης, δεν προσπαθούν να επιβληθούν στον χώρο, αλλά να συγχρονιστούν μαζί του, αφήνοντας το παρελθόν και το παρόν να ανασάνουν μέσα απ’ το χαρτί.

Αυτή δεν είναι μια φλύαρη έκθεση. Δεν κάνει δηλώσεις. Μονάχα ακούει. Καλεί τον θεατή να κινηθεί αργά, να αφιερώσει χρόνο όχι μόνο σε αυτό που φαίνεται, αλλά και σε αυτό που έχει αφαιρεθεί. Να το παρατηρήσει και να αναζητήσει το νόημα του στον χώρο που απομένει.

*Με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Μορφωτικού Συλλόγου Αστυπάλαιας “Μαξούλια 2025”και του Δήμου Αστυπάλαιας.

«Μέσα στον στενό, καμπύλο εσωτερικό χώρο ενός ανεμόμυλου φθαρμένου από τον χρόνο, στη Χώρα της Αστυπάλαιας, ένα μοναδικό έργο από χαρτί ξετυλίγεται σε μήκος έξι μέτρων, ένα εύθραυστο τοπίο από τομές, σκιές και σιωπή. Φέρει επάνω του τη φράση αυτό που λείπει ορίζει αυτό που μένει, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, μια φράση που συμπυκνώνει χρόνια δουλειάς του Στρατή Ταυλαρίδη σε μια ανάσα. Μέσω αυτής, ο τίτλος της έκθεσης, VOID | Αυτό που λείπει, αποκτά μια ήσυχη σημασία: όχι ως απουσία, αλλά ως χώρος ανοιχτός, ως αναπνοή, ως δυνατότητα. Ένα δεύτερο, μικρότερο έργο, με τη φράση Σ’αγαπώ, αιωρείται πάνω από το πρώτο σαν μαντήλι αποχαιρετισμού.

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ο Ταυλαρίδης δουλεύει σχεδόν αποκλειστικά με χειροποίητο χαρτί 30 γραμμαρίων από το Νεπάλ. Με ένα χειρουργικό νυστέρι «ζωγραφίζει» περίπλοκες συνθέσεις οι οποίες μοιάζουν να ισορροπούν ανάμεσα στην ακρίβεια και την ευθραυστότητα. Οι λεπτεπίλεπτοι κόσμοι του προκύπτουν μέσα από την αφαίρεση της ύλης. Τα κοψίματα στο χαρτί φέρουν κάτι το εμμονικό και το φευγαλέο, ίχνη, σπείρες, κενά, φαντάσματα. Στη νέα αυτή ατομική έκθεση, την πρώτη του καλλιτέχνη στην Αστυπάλαια, το έργο του εμφανίζεται μέσα σε ένα τοπίο που, χωρίς να το επιδιώξει, έχει υφανθεί μέσα στη σκέψη του. Έπειτα από αλλεπάλληλα καλοκαίρια στο νησί, γοητευμένος από την ιδιότυπη έλξη του, επιστρέφει τώρα με μια προσφορά στον τόπο.

Η σπείρα, επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο εικαστικό του λεξιλόγιο και έντονα παρούσα στο νέο αυτό έργο, μοιάζει να συγγενεύει παράδοξα με τις χαράξεις που συναντά κανείς στις πέτρες του νησιού, ιδιαίτερα εκείνες του αρχαιολογικού χώρου στο Βαθύ, όπου σπειροειδή σχήματα έχουν σκαλιστεί στο χέρι, αιώνες πριν. Ο μύλος, άλλοτε τόπος χειρωνακτικής εργασίας, μετατρέπεται τώρα σε έναν χώρο άλλου είδους κίνησης, πιο αργής, πιο σιωπηλής. Το αιωρούμενο έργο του Ταυλαρίδη δεν προσπαθεί να επιβληθεί στον χώρο, αλλά να συγχρονιστεί μαζί του, αφήνοντας το παρελθόν και το παρόν να ανασάνουν μέσα απ’ το χαρτί. Η Αστυπάλαια είναι ένα τοπίο εμποτισμένο μυθική επιθυμία. Από αρχαίες ερωτικές επιγραφές χαραγμένες σε πέτρες έως την κάψα των σύγχρονων καλοκαιριών, ο τόπος αυτός διατηρεί διακριτικά ίχνη μιας αισθησιακής παρουσίας που διατρέχει τον χρόνο.

Αυτή δεν είναι μια φλύαρη έκθεση. Δεν κάνει δηλώσεις. Μονάχα ακούει. Δεν είναι μια κατάληξη, αλλά μια ήσυχη συνάθροιση από χειρονομίες, χρόνια, μνήμες και φως. Καλεί τον θεατή να κινηθεί αργά, να αφιερώσει χρόνο παρατηρώντας όχι μόνο αυτό που φαίνεται, αλλά κι αυτό που υπονοείται, πίσω ή μέσα από το χαρτί, να παρατηρήσει τι έχει αφαιρεθεί, και να αναζητήσει νόημα στον χώρο που απομένει».
Γιώτα Δημητρίου, Ιστορικός Τέχνης