Διπλή ταυτότητα

Νεαρή μυστική αστυνομικίνα έχει ως αποστολή να διεισδύσει στην αυτονομιστική βασκική οργάνωση ΕΤΑ. Μετά από αρκετούς μήνες τα καταφέρνει αλλά πλέον η ζωή της παίζεται κυριολεκτικά κορώνα- γράμματα.

Υπάρχει ένα βασικό δίλημμα στο οποίο ο κριτικός καλείται να βρει την ιδανική απάντηση όσο βλέπει το αδιαμφισβήτητα καλοφτιαγμένο φιλμ της Αράντσα Ετσεβαρία. Ποια είναι η πολιτική θέση –και κατά επέκταση η ταυτότητα του φιλμ- και πως αυτή επηρεάζει την κριτική αξιολόγηση του;

Χωρίς περιστροφές απαντούμε ότι το φιλμ από πολιτικής άποψης είναι ασήμαντο καθώς όχι μόνο δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην ανάγνωση του βασκικού ζητήματος και του ρόλου της ΕΤΑ (που είναι σαφώς πιο περίπλοκα και θα είχε ενδιαφέρον να δούμε την άποψη ενός Κεν Λόουτς πχ που στο παρελθόν είχε φτιάξει το αριστουργηματικό «Γη και ελευθερία» για τον ισπανικό εμφύλιο) αλλά ακολουθεί πρακτικές που υπακούουν σε ένα προβοκατορικό μανιχαϊσμό που αντί να εξυπηρετούν μάλλον αποδυναμώνουν την καλλιτεχνική του αξία.

Αν λοιπόν απλώς σταθούμε στο τεχνικό κομμάτι ενός έργου που πλασάρεται σαν αυθεντικό αστυνομικό θρίλερ (χωρίς δηλαδή τον πολιτικό μανδύα του) δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε στις αφηγηματικές αρετές μιας αγωνιώδους περιπέτειας που κόβει την ανάσα με τις ανατροπές και εντάσεις της.

Επιπλέον οι δύο πρωταγωνιστές – η καταπληκτική Καρολίνα Γιούστε που κέρδισε μάλιστα το Γκόγια ερμηνείας και ο Λουίς Τοσάρ που υποδύεται το αφεντικό της- είναι κάτι παραπάνω από αποτελεσματικοί.