Τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης του ταλαντούχου δημιουργού, που τα έργα του έχουν προκαλέσει αίσθηση σε όλο τον κόσμο, θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 3 Ιουνίου (18:30-22:00), παρουσία του ίδιου του καλλιτέχνη, ο οποίος θα έρθει στην Αθήνα, ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό.
Ο ίδιος θυμάται από τα σχολικά του χρόνια μια φράση στην αρχαία ελληνική: «Ο ήλιος ανατέλλει». Προς τιμήν αυτού του ουράνιου σώματος, κοινού συμβόλου μεταξύ της Ελλάδας και της Αμερικανικής Δύσης, επιλέχθηκε ο τίτλος της έκθεσης: «Και τα φυτά έγιναν καρπερά όταν γέλασες», απόσπασμα από τους Μαγικούς Παπύρους.
Ο Γάλλος καλλιτέχνης που είναι γνωστός για τις εντυπωσιακές δημιουργίες αστικής τέχνης, αντλεί έμπνευση από την κουλτούρα του δρόμου και το κίνημα της pop art για να παρουσιάσει έργα που μαγεύουν με τα ζωηρά τους χρώματα, μεταφέρουν μηνύματα και εικόνες που προκαλούν σκέψη, ενώ γοητεύουν με τη δυνατή, σχεδόν ακατέργαστη ενέργεια τους. Έργα που εκφράζουν το σύγχρονο όραμα του ταλαντούχου αυτού καλλιτέχνη.
Η έκθεση του στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts εκτυλίσσεται ως μια εσωτερική πορεία, που ανακαλεί τα τοπία της Αμερικανικής Δύσης — ενός τόπου που πρωτοαντίκρισε μέσα από ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, φαντάστηκε μέσα από την αμερικανική μουσική, ιδανικοποίησε κατά την εφηβεία του μέσω βίντεο, skateboarding και snowboarding και τελικά βίωσε προσωπικά κατά τις πολυάριθμες ταξιδιωτικές του περιπέτειες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εικόνες από τις ερήμους της Καλιφόρνιας και του Τέξας, κινηματογραφικά τοπία με κάκτους και ατέλειωτη άμμο, ατμόσφαιρα ζέστης και θαμπάδας. Οι γυναίκες του Fenx στους πίνακες του είναι χαρισματικές, έχουν θηλυκότητα, μια αύρα που είναι αναμφισβήτητα δροσερή και διαυγής.
Γεννημένος στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και εγκατεστημένος στο Παρίσι, ο Γάλλος καλλιτέχνης Fenx συνεχίζει, μέσω αυτής της σειράς έργων, να υφαίνει μια οπτική αφήγηση ριζωμένη στη συναισθηματική, πολιτιστική και εικονική μνήμη.
Από τεχνική άποψη, ο Fenx απομακρύνεται από την παράδοση της flat painting, υιοθετώντας μια πιο αυθόρμητη και υλική προσέγγιση. Συνδυάζει ελεγχόμενες τεχνικές με αυθόρμητες χειρονομίες και υλικότητα, πάντα καθοδηγούμενος από μια αναζήτηση για ακρίβεια. Αυτός ο σκόπιμος οπτικός περιορισμός προσκαλεί το βλέμμα του θεατή να ανασυνθέσει ό,τι απουσιάζει, δημιουργώντας χώρο για μια ανομολόγητη ποίηση που αναδύεται ανάμεσα στη μνήμη και το υπονοούμενο.
