Λαμπρά Παράσιτα, του Philip Ridley στο ΠΛΥΦΑ

Με τη σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία του Philip Ridley «Λαμπρά Παράσιτα» κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Θανάσης Ραφτόπουλος. Από τις  28 Απριλίου στο ΠΛΥΦΑ, θα απολαύσουμε τους νέους και πολλά υποσχόμενους ηθοποιούς: Ζηνοβία Ανανιάδου- Κόκκοτα, Ιωάννη Μυστακίδη και Θεοδώρα Γεωργακοπούλου να ζωντανεύουν το σύμπαν του Βρετανού συγγραφέα.

Τα «Λαμπρά παράσιτα» (Radiant Vermin, 2015) ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα γραφής του In-Yer-Face Theatre του θεάτρου που σε αρπάζει κυριολεκτικά «από τα μούτρα», με σκοπό να παρουσιάσει ατόφια και ωμά τη σκληρή πραγματικότητα.

Το έργο παίχτηκε για δύο χρόνια σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη και στη συνέχεια σε διάφορες άλλες πόλεις ανά τον κόσμο. Τόσο ο καταιγιστικός τρόπος γραφής, όσο και η πλοκή, αλλά και οι χαρακτήρες, κάνουν το έργο ιδιαίτερα θελκτικό στους δημιουργούς και το κοινό. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, το 2017, σε σκηνοθεσία Χάρη Αττώνη.

-Γεια σας είμαι η Τζιλ
-Κι εγώ είμαι ο Όλι
-Κι αυτός είναι ο γιος μας, ο Μπέντζι
-Θα θέλαμε να σας μιλήσουμε για το σπίτι μας
-Το σπίτι των ονείρων μας
-Πώς το αποκτήσαμε.
-Ακριβώς. Γιατί… ωραία. .κοιτάξτε..
-…είμαστε καλοί άνθρωποι…

Τα Λαμπρά Παράσιτα του Philip Ridley είναι μια σκοτεινή και αιχμηρή σάτιρα. Μια σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία που εξερευνά τα όρια που φτάνει ένα νεαρό ζευγάρι προκειμένου να εξασφαλίσει το σπίτι των ονείρων του, μέσα στην εποχή της στεγαστικής κρίσης. Αρπάζοντας την εξωπραγματική ευκαιρία που τους προσφέρεται, ξεκινούν ένα εφιαλτικό ταξίδι που αναδεικνύει τις συνέπειες του υλισμού, του εξευγενισμού μιας περιοχής, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης, της απληστίας αλλά και της εμμονής με το κοινωνικό στάτους. Άβολο, αστείο, και προκλητικό, το έργο του Ridley λειτουργεί ως μια ισχυρή κριτική της καταναλωτικής κουλτούρας και των ηθικών θυσιών που κάνουμε για την ικανοποίηση των αχόρταγων αναγκών μας.

«Διαβάζοντας τα Λαμπρά Παράσιτα, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ το κέντρο της Αθήνας—τον εξευγενισμό των γειτονιών της και το στεγαστικό ζήτημα που όλοι βιώνουμε.

Βλέπουμε τις τιμές των ενοικίων να εκτοξεύονται, τα παλιά μαγαζιά να κλείνουν και να δίνουν τη θέση τους σε μοντέρνα co-working cafés.Παρατηρούμε παλιές κατοικίες να κατεδαφίζονται και σκαλωσιές να υψώνονται για νέα, πολυτελή συγκροτήματα. Η φαινομενική λάμψη του εξευγενισμού είναι τόσο εκτυφλωτική και σαγηνευτική που δεν βλέπουμε ,και ούτε μας νοιάζει αν κάποιοι εκτοπίζονται σε αυτή την νέα λαμπερή πραγματικότητα.

Και κάπου εκεί έρχονται τα ερωτήματα του έργου:

Μέχρι που θα έφτανες για να αποκτήσεις το σπίτι των ονείρων σου; Θεωρείς τις δικές σου ανάγκες πιο σημαντικές από εκείνες όσων δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά αυτή την αλλαγή;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε».
Θανάσης Ραφτόπουλος