Αρκάντια

Σε τροχαίο ατύχημα σκοτώνονται ένας άντρας και μια γυναίκα. Οι σύντροφοι τους που θα κληθούν να αναγνωρίσουν τα πτώματα τους, θα βρεθούν μέσα σε ένα κυκεώνα συγκλονιστικών αποκαλύψεων και μυστικών.

Είναι δυνατή η κεντρική ιδέα του σεναρίου που υπογράφουν από κοινού ο Γιώργος Ζώης και η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη. Το εύρημα της συνύπαρξης νεκρών και ζωντανών μπορεί να μην είναι καινούργιο στον κινηματογράφο (μνήμες από Σιάμαλαν και Πολάνσκι έρχονται στου νου) αλλά αξιοποιείται με μια υποδειγματική γραφή μαγικού ρεαλισμού, που ενίοτε αποκτά στοιχεία σπάνιας ενσυναίσθησης ως προς το δράμα που βιώνουν όλοι ανεξαιρέτως οι χαρακτήρες.

Το στόρι εμπλουτίζεται και με περαιτέρω συμβολισμούς (το παρακμιακό μπαρ της περιοχής του Μαραθώνα που δανείζει τον τίτλο του στο φιλμ, τα άβολα παπούτσια της πρωταγωνίστριας) αποτελεί το σημείο όπου ο κεντρικός ήρωας – ο γιατρός του Βαγγέλη Μουρίκη που είναι ερωτευμένος με την νεκρή σύζυγό του- θα ξεκινήσει το δικό του Γολγοθά μέχρι να βρει την ποθητή απολύτρωση. Μια απολύτρωση που δεν αφορά μόνο τους ζωντανούς που θρηνούν την απώλεια των αγαπημένων τους, αλλά και εκείνων που βρίσκονται μετέωροι μεταξύ ζωής και θανάτου.

Το αίνιγμα που αφήνει έντεχνα να αιωρείται στο πρώτο ημίωρο ο Ζώης, από τη στιγμή που φανερώνει τα μυστικά του ακολουθεί μια κάπως αμήχανη πορεία. Ευτυχώς όμως που μας οδηγεί προς το ομολογουμένως εντυπωσιακό φινάλε, όπου όλα μπαίνουν στη θέση τους και κάθε ήρωας παίρνει το δικό του δρόμο.