Η Λυσσασμένη Γάτα, του Τενεσί Ουίλιαμς στο Θέατρο Αθηνά

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος διασκευάζει και σκηνοθετεί ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας δραματουργίας τη «Λυσσασμένη Γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς από τις 24 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αθηνά.

Η  «Λυσσασμένη Γάτα» ανέβηκε πρώτη φορά το 1957 στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν και έγινε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία με πρωταγωνιστές την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Πολ Νιούμαν.

Το βραβευμένο αυτό με Πούλιτζερ έργο εξερευνά τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής με σκληρή ειλικρίνεια και αποκαλύπτει τις σκοτεινές πτυχές των σχέσεων, τα ανείπωτα πάθη και τις κοινωνικές συμβάσεις που καταπνίγουν τα αληθινά συναισθήματα.

Ο Πέτρος Λαγούτης θα υποδυθεί τον εμβληματικό ρόλο του Μπρικ, έναν άνδρα  παγιδευμένο στα συναισθήματα και στη σχέση του με τον πατέρα του, η Μάρθα Λαμπίρη Φεντόρουφ τη Μάγκι γνωστή και ως «η Λυσσασμένη Γάτα»,  σύζυγο του Μπρικ και μια γυναίκα γεμάτη φιλοδοξίες και επιθυμίες και ο Γιάννης Βούρος τον ετοιμοθάνατο πατέρα του Μπρικ. Η Μαρία Κατσανδρή θα κρατήσει τον ρόλο της μάνας που προσπαθεί να κρατήσει την οικογένειά της ενωμένη, παρά τις έντονες εντάσεις που υπάρχουν, ο Κώστας Ανταλόπουλος θα είναι ο Κούπερ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπρικ που αντιπροσωπεύει τη σύγκρουση που προκαλεί η απληστία και η ανάγκη για εξουσία μέσα στην οικογένεια και η Μένη Κωνσταντινίδου η υστερική και χειριστική σύζυγός του που αντανακλά τη ζήλια και την ανειλικρίνεια, και λειτουργεί ως αντίθεση στην πιο ευάλωτη και ειλικρινή επιθυμία της Μάγκι.

Μία οικογένεια έχει μαζευτεί στο πατρικό σπίτι για να γιορτάσει τα γενέθλια του μπαμπά, ο οποίος πάσχει από καρκίνο. Ο μικρότερος γιος είναι αλκοολικός και δεν έχει καμία ερωτική ζωή με την γυναίκα του. Ο μεγαλύτερος, παντρεμένος κι αυτός με 5 παιδιά, διεκδικεί ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του πατέρα.

Το ψέμα, η υποκρισία, η σκληρότητα και η βία αρχίζουν αυτό το βράδυ να βγαίνουν στην επιφάνεια.

Η «Λυσσασμένη Γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς είναι ένα έργο που παραμένει επίκαιρο, χάρη στα νευραλγικά θέματα και τους πολυδιάστατους χαρακτήρες του. Παρά το γεγονός ότι γράφτηκε το 1955, το έργο συνεχίζει να γοητεύει το κοινό και να προκαλεί προβληματισμό, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική του αξία.