Tomorrow and tomorrow and tomorrow, σε σκηνοθεσία Ζήση Σταμάτη στο Σχολείον Ειρήνης Παπά

Η παράσταση «Tomorrow and tomorrow and tomorrow», βασισμένη στο έργο του Ντάνκαν Μακμίλαν «People, Places and Things», παρουσιάζεται, την Πέμπτη 27 Ιουνίου, στις 21:30 και το Σάββατο 29 Ιουνίου στις 19:30, στο Σχολείον Ειρήνης Παπά με ελεύθερη είσοδο και στο πλαίσιο των πτυχιακών εξετάσεων των σκηνοθετών/σκηνοθετριών της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ζήσης Σταμάτης με Επιβλέπουσα Καθηγήτρια την Αργυρώ Χιώτη.

«Η ζωή δεν είναι παρά ίσκιος διαβατάρικος, φτωχός θεατρίνος»
Μάκβεθ, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Στα έργα του Τσέχωφ συναντάμε συχνά έναν κόσμο που καταρρέει και έναν καινούργιο που έρχεται, ενώ τα ερωτήματα περί της ανθρώπινης κατάστασης παραμένουν σταθερά. Στο People, Places and Things, του Ντάνκαν Μακμίλαν, μία ουσιοεξαρτημένη ηθοποιός, η Έμμα, καταρρέει πάνω στη σκηνή ενώ παίζει τη Νίνα του Τσέχωφ. Μαζί της καταρρέει και ο κόσμος της και το έως τώρα γνώριμο περιβάλλον των ουσιών. Η ίδια ζει κάπου μεταξύ θεάτρου και πραγματικότητας αλλά πλέον αυτοί οι δύο κόσμοι βρίσκονται σε σύγχυση.

Εθελούσια εισάγεται σε κλινική απεξάρτησης θεωρώντας πως σύντομα θα είναι πάλι σε θέση να εργαστεί. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπη με τον ψυχισμό της και τις διαφορετικές πλευρές της προσωπικότητάς της, οι οποίες αποκαλύπτονται όσο χάνεται η επιφάνεια της επίδρασης των ουσιών. Η Έμμα φωνάζει πως «το να παίρνεις φάρμακα είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις σε έναν κόσμο που είναι διαλυμένος». Η Γιατρός προσπαθεί να τη βοηθήσει, όμως, όπως λέει και ο Τρέπλιεφ, στο «η μηχανή Τσέχωφ» του Ματέι Βιζνιέκ, «τι να σου κάνει η κακόμοιρη η ιατρική για αυτό το κενό που σε σπρώχνει να περιφέρεσαι συνέχεια γύρω από τη ζωή και το θάνατο, και να μην έχεις ποτέ τη δύναμη να αποδεχτείς ούτε το ένα ούτε το άλλο; Με την πτώση των παραδοσιακών ψυχοθεραπευτικών αφηγήσεων η Έμμα βρίσκει τον εαυτό της παγιδευμένο σε μία ηθική και υπαρξιακή απροσδιοριστία, ανίκανο να πιαστεί από κάπου αλλού πέρα από το θέατρο και τα ναρκωτικά. Ποια είναι η ιστορία της; Πώς σχηματίζεται η ταυτότητά της; Είναι αυτή η διαρκής μεταμόρφωσή της ως ηθοποιού, μία υγιής διέξοδος ή μία αποφυγή της πραγματικότητας;

Πώς μιλάμε για κάτι πραγματικό σήμερα που μέσα από τη συνεχή επανάληψη και προσομοίωση, οι εικόνες και οι αναπαραστάσεις έχουν γίνει πιο σημαντικές από οποιαδήποτε πραγματικότητα; Η μορφή του Γλάρου για τους Ρώσους έγινε σύμβολο του ελεύθερου ανθρώπινου πνεύματος. Άραγε τι είναι ελευθερία σε έναν κόσμο που βλέπει σε live streaming βομβαρδισμούς, όπου τα λύματα δείχνουν κατακόρυφη αύξηση των ναρκωτικών ουσιών, όπου δεν ξέρουμε αν αυτό που αντικρίζουμε είναι αληθινό;

Κάθε εξαρτημένο άτομο έχει μια δική του ιστορία, είναι μια μοναδική περίπτωση. Όμως κάθε μία από αυτές τις προσωπικές ιστορίες σχηματίζεται μέσα σε όρους κοινωνικής αποδόμησης και παθολογίας. Είναι άραγε η φυγή προς τον κόσμο των ουσιών μία αντιφατική προσπάθεια για ζωή μέσα από μια πορεία που οδηγεί στο θάνατο; «Θέλω να ζήσω εκατό ζωές» φωνάζει η Έμμα. Ταυτόχρονα, όταν της ζητείται να μοιραστεί την ιστορία της, δανείζεται τους στίχους της Σύλβια Πλαθ. «Ο θάνατος είναι μια τέχνη, όπως και όλα τ’ άλλα». Και η Έμμα πεθαίνει υπέροχα».