Δέκα εικαστικοί διερευνούν την έννοια της νεανικότητας στην έκθεση «Youths»

Να διαπραγματευτεί την έννοια της «νεανικότητας» στην εποχή της κόπωσης των μεγάλων αφηγήσεων στοχεύει η έκθεση με τίτλο «Youths», που με τη συμμετοχή δέκα νέων καλλιτεχνών και καλλιτέχνιδων, σε επιμέλεια Δημήτρη Τρίκα, παρουσιάζεται στον χώρο τέχνης Space 52.

Σήμερα, που κυριαρχεί το παράξενο δίπολο ενός πληθωρισμού υποκειμενικοτήτων το οποίο συνυπάρχει με τη συνθήκη ενός καταθλιπτικού κομφορμισμού, πώς διαμορφώνονται οι νεανικές ταυτότητες; Μπορούμε να μιλάμε για νεανικές κουλτούρες; Υπάρχουν διακριτά χαρακτηριστικά και κόκκινες γραμμές από τις γερασμένες πατριαρχικές φιγούρες; Οι δέκα καλλιτέχν(ιδ)ες που συμμετέχουν στην έκθεση διερευνούν με τα έργα τους τα παραπάνω ερωτήματα, αναζητούν τις υποκειμενικές τους ταυτότητες και διαμορφώνουν προτάσεις, μέσα από μια έκθεση που θέλει να πετύχει νέες συνθέσεις.

Μανούσος Μανουσάκης

Η Μαριάννα Αθανασίου με το έργο της «Το γυναικείο πράγμα» διερευνά τα στερεότυπα, την πραγμοποίηση αλλά και την πολυπρισματική έννοια της γονιμότητας του γυναικείου σώματος.

Ο Αντώνης Βασιλάκης με το «Φθοροποιοί και ανεξέλεγκτοι» εμπνέεται από τη νεανική υποκουλτούρα του τεντιμποϊσμού των δεκαετιών του ’50 και του ’60 για να μιλήσει για τους «ηθικούς πανικούς» ως στοιχεία ταυτότητας ενός συντηρητικού κράτους που θεωρούσε παραβατικό οτιδήποτε νεανικό και τιμωρούσε την κριτική σκέψη ως υπονόμευση των «αξιών» του έθνους.

Η Ευαγγελία Δαναδάκη με το «not exactly what I wanted / όχι ακριβώς αυτό που ήθελα»,  δημιουργεί ένα πολυφωνικό ψηφιακό αυτοπορτρέτο για να μιλήσει για τη διάσταση του προσώπου από την ψηφιακή του εκδοχή και την ένταση της ηλεκτρικής καθημερινότητας των νέων που φθείρει και υπονομεύει την αυτονομία του υποκειμένου.

Ο Ορέστης Καραλής με το «Patience is a greater virtue than love» στοχάζεται το εύθραυστο της ύπαρξης μπροστά στο ανερμήνευτο της δημιουργίας, αλλά ανασύρει και επικαλείται την αιώνια διάθεση ανταρσίας της νεότητας απέναντι στον «δημιουργό».

Ειρήνη Μαντινάου

Η Σοφία Κυριακίδου με τις εγκαταστάσεις της «The Garden» και «Αναγκαστική παύση» μιλάει για την καταστροφή της φύσης στην Ανθρωπόκαινο εποχή και για τα δίπολα της ζωής και του θανάτου, της δημιουργικότητας και της παρακμής, της ανα-γέννησης και της σήψης σε έναν κόσμο που χάνει σταθερά το έρμα του.

Στις «Κοσμολογίες» του, περίτεχνα σχέδια σε χαρτί, ο Μανούσος Μανουσάκης παίζει με το τρίπτυχο φύση, πόλη, άνθρωπος για να διερευνήσει τις επερχόμενες δυστοπίες αλλά και τις ζητούμενες ευτοπίες του σήμερα και του αύριο, εμπνεόμενος από τους κόσμους του Kentaro Miura και του Ιερώνυμου Μπος.

Η Ειρήνη Μαντινάου με την εγκατάσταση «Πατέρα, διαλέγω εσένα!» εμβυθίζεται σε πολλαπλά προσωπικά και οικογενειακά αρχεία για να μιλήσει και να αναζητήσει ρίζες, ταυτότητες, μνήμες, στιγμιότυπα, πρόσωπα και συναισθήματα, δημιουργώντας έναν προσωπικό κόσμο που θέλει να αναφέρεται πάντα στον Άλλο.

Ο Αναστάσης Μελέτης χτίζει με τη βιντεοεγκατάσταση «Live Fast Die Young Bad Girls Do It Well» τον δικό του κόσμο από ψηφίδες που αποτυπώνουν την αξία του φευγαλέου και της στιγμής, την παρόρμηση για διαφυγές από τα στερεότυπα και τις κανονικότητες, τη διάθεση για ρίσκο και υπερβολή, την έξαψη, την περιπέτεια και την απόλαυση της νεότητας που αντιβαίνει σε έναν κόσμο ήδη κατεστραμμένο.

Σοφία Κυριακίδου_

Η Ζαφειρία Τριβιζά με την ηχητική εγκατάσταση «00.28.48» χτίζει έναν διάλογο ανάμεσα στο «μέσα» της ύπαρξης και το «έξω» της κοινότητας. Μια μαγνητοταινία κινείται αέναα σαν χορευτικός στροβιλισμός και καταγράφει το «τώρα», μετατρέποντας το σε «παρελθόν» και επαναφέροντας διαρκώς το παρελθόν στο τώρα.

Τέλος, η Ελένη Τσαμαδιά με το βίντεο «Grief pushes the body the body pushes back, all I witness is this weird conflict of a non space-time full of potential» εκκινεί από το έργο του Francis Bacon και διερευνά τα μονοπάτια της αυτο-ίασης μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας και γενικότερα τη θεραπευτική αξία της τέχνης για τον άνθρωπο ως ύπαρξη που έχει «ριχτεί» στον πραγματικό άξενο κόσμο.