Στη φωτιά

Στην γαλλική επαρχία του 1855 ο γαιοκτήμονας γευσιγνώστης Ντοντέν Μπουφάν προσλαμβάνει για βοηθό του την ικανότατη μαγείρισσα Εζενί. Για τα επόμενα είκοσι χρόνια οι δυο τους θα δημιουργήσουν μερικά από τα κορυφαία πιάτα της κλασικής γαλλικής γαστρονομίας.

Ποτέ ένα πιάτο φαγητού δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ιστορία, είναι παράδοση, είναι τέχνη. Ο γαλλοβιετναμέζος Τραν Αν Χουνγκ (“Το Άρωμα της Πράσινης Παπάγιας”) κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας του φεστιβάλ Κανών χάρη στην παραπάνω συνθήκη, την οποία υπηρετεί με ιμπρεσιονιστική διάθεση. Κάθε σκηνή του είναι ένας ολοζώντανος πίνακας. Κάθε προετοιμασία φαγητού είναι ένας αγώνας που τεστάρει δυνάμεις, αντιλήψεις, συναισθήματα. Το έργο δεν στοχεύει μόνο στον εντυπωσιασμό του θεατή με τα ομολογουμένως θεσπέσια πιάτα που δημιουργούν οι δύο σεφ. Κυρίως είναι ένας φόρος τιμής στην υψηλή κουζίνα ως ανώτερο είδος τέχνης αλλά και ως χώρος φιλοσοφίας. Ως κέντρο δημιουργίας αλλά ως ναός μιας θρησκείας που αποθεώνει την απλότητα και την ομορφιά της ουσίας. Τα δύο βασικά συστατικά που έχει ανάγκη κάθε άνθρωπος για να μπορέσει να βαδίσει ανενόχλητα στο «φθινόπωρο της ζωής του» έχοντας περάσει με επιτυχία από τα στάδια των προηγούμενων εποχών. Η εξαντλητική λεπτομέρεια στην παρασκευή, τις συζητήσεις αλλά και την κατανάλωση των «θεϊκών» συνταγών ίσως να κουράσουν τους σινεφίλ που δεν έχουν και τόσο υπομονή. Αν όμως αντέξετε και κυρίως, μπείτε βαθιά στο κλίμα της ταινίας θα απολαύσετε ένα σπάνιο έργο που με πρόσχημα την υψηλή κουζίνα θίγει επίκαιρα ζητήματα και διαχρονικές αλήθειες: από τη αναζήτηση του νοήματος στη ζωή και την λυτρωτική θεραπεία του αυθεντικού έρωτα μέχρι την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου φύσης και την γυναικεία χειραφέτηση. Βραβείο σκηνοθεσίας στις φετινές Κάννες καθώς και επίσημη γαλλική πρόταση για το Όσκαρ διεθνούς ταινίας, για το φιλμ που θα θυμίσει στους παλιούς σινεφίλ το επίσης θεσπέσιο «Δείπνο της Μπαμπέτ».