Κάρμεν
Ο σκηνοθέτης του «Μαύρου κύκνου» υπογράφει ένα αισθηματικό μελό που δεν έχει καμιά ομοιότητα με το κλασικό έργο του Μπιζέ.
Η τσιγγάνα Κάρμεν βλέπει τη μητέρα της να πέφτει νεκρή από σφαίρες των μπράβων των μεξικάνικων καρτέλ και το σκάει στις ΗΠΑ με τη βοήθεια ενός αμερικανού σεναριοφύλακα.
Κάρμεν η ελεύθερη γυναίκα
Με χαμένη ευκαιρία μοιάζει η «Κάρμεν» του Μπενζαμέν Μιλιπιέ. Από την άποψη ότι υπάρχουν εντυπωσιακές χορογραφίες και δυνατά μουσικά κομμάτια αλλά δεν μπορούν να σταθούν σε ένα ομοιογενές και δομημένο σύνολο. Δυστυχώς το σενάριο ξεμένει από ιδέες όσο περνά η ώρα και η αίσθηση που αφήνει το φιλμ είναι ενός παραγεμισμένου, άνισου και τραβηγμένου από τα μαλλιά αισθηματικό μελό, όπου η έννοια ρεαλισμός είναι άγνωστη λέξη.
Ούτε κατά διάνοια η πρωταγωνίστρια του Μιλιπιέ (φιλότιμη η προσπάθεια της Μελίσα Μπαρμπέρα αλλά και του Πολ Μεσκάλ) δεν φτάνει σε αξία την θρυλική ηρωίδα του Μπιζέ.
