«Άμλετ», «Radiophonics» και άλλες παραγωγές στο ψηφιακό κανάλι της Στέγης

Πώς αλλάζει το θέατρο του ραδιοφώνου στην εποχή του λεγόμενου «Διαδικτύου των Πραγμάτων» (Internet of Things); Πώς ανταποκρίνεται το ραδιοφωνικό θέατρο στα «έξυπνα» συστήματα και στην αδιάκοπη συνδεσιμότητα; Πώς αλλάζουν οι νέες τεχνολογίες τον ορισμό, τη σύνθεση, τον στόχο και την εμβέλεια του παραδοσιακού ραδιοφωνικού θεάτρου; H σειρά Radiophonics περιλαμβάνει έργα που δημιουργήθηκαν μέσα από ένα ανοιχτό κάλεσμα, το οποίο έγινε το 2016 σε επιμέλεια Χρήστου Καρρά & Θοδωρή Χιώτη, αλλά και νέα έργα εν μέσω πανδημίας.

Είμαστε πλέον βυθισμένοι σε ένα ψηφιακό περιβάλλον που μας εκπαιδεύει να βλέπουμε σε υψηλή ανάλυση: η όρασή μας βελτιώνεται και διευρύνεται από την ψηφιακή τεχνολογία με αναπάντεχους τρόπους. Τι συμβαίνει όμως με τα όσα ακούμε; Πώς επιδρά η τεχνολογία στις ιστορίες που λέγονται αυτή τη στιγμή, στις ιστορίες που ακούμε; Πώς μπορεί η τεχνολογία να μας βοηθήσει να αφηγηθούμε αυτές τις ιστορίες; Το θέατρο του ραδιοφώνου ήταν μια μοναδική εμπειρία: ήταν το πρώτο διαδραστικό μέσο για να αφηγηθούμε ιστορίες. Δεδομένων των πρόσφατων τεχνολογικών εξελίξεων, πώς μπορεί να ακούγεται σήμερα ένα θεατρικό έργο για το ραδιόφωνο;

Διάρκεια: 22 λεπτά

«Η καλή λογοτεχνία είναι ειδήσεις που παραμένουν ειδήσεις» έλεγε ο Έζρα Πάουντ.

Μπορούν οι ειδήσεις να αποτελέσουν πρώτη ύλη για ένα ραδιοφωνικό έργο; Την απάντηση δίνει το έργο «Ειδήσεις«, που αποτελεί την «ανα-σύνταξη» των σημαντικότερων ειδήσεων της εβδομαδιαίας επικαιρότητας. Βυθισμένοι καθημερινά μέσα σε ένα συνονθύλευμα ειδήσεων, αλλά και fake news, πόσες από αυτές πραγματικά συγκρατούμε; Πόσο εύκολο είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας; Οι λέξεις συνωστίζονται, συνθλίβονται και αφήνουν τελικά πίσω τους έναν θόρυβο. Αυτή την πορεία της πληροφορίας αποτυπώνει ο μηχανισμός του έργου «Ειδήσεις».

Ένας μηχανισμός αλγορίθμων που τροφοδοτείται εβδομαδιαία και παράγει συνεχώς νέες αφηγήσεις. Οι σημαντικότερες ειδήσεις-λέξεις αναδεικνύονται με στατιστική ανάλυση κειμένου, μετατρέπονται σε ήχους και έπειτα μιξάρονται με θραύσματα λόγου κάθε μορφής, εμπνευσμένα από την επικαιρότητα. Το αποτέλεσμα είναι μια αλγοριθμική μείξη ήχων, η οποία συνθέτει το ηχοτοπίο των γεγονότων με τον λόγο, με σκοπό να δημιουργήσει ένα απρόσμενο δελτίο ειδήσεων. Μια ηχητική αφήγηση της επικαιρότητας με μέσα τις ψηφιακές τεχνολογίες, τον ήχο, τον λόγο.

Διάρκεια: 2’30’’

Δραματουργία: Νικόλας Χανακούλας
Στατιστική ανάλυση κειμένου και σχεδιασμός ήχου: Γαβριήλ Καμάρης
Ανάπτυξη αλγορίθμων σε περιβάλλον PureData: Φώτης Κοντομίχος
Εκφώνηση: Βασίλης Μαγουλιώτης
Οργάνωση-Εκτέλεση Παραγωγής: Delta Pi
Μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

Η δεύτερη εκπομπή αφορά την 21η εβδομάδα του 2020 που ξεκινά στις 18/5/2020 και κλείνει την Κυριακή 24/5/2020. Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο «Η τελευταία πνοή» του Λουίς Μπουνιουέλ (μτφρ. Μαρία Μπαλάσκα, εκδόσεις Οδυσσέας).

Διάρκεια Έργου: 19 λεπτά

Το Radio Traces αποτελεί την καταγραφή μιας διαδρομής που έχει ως αφορμή και κέντρο το ραδιόφωνο. Την καλλιτεχνική ομάδα απασχόλησαν τόσο το μέλλον του ραδιοφώνου όσο και οι έννοιες broadcasting / narrowcasting, σε μια εποχή που καθένας έχει τη δυνατότητα να «εκπέμψει» σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στο έργο, σειρές από tweets με θέμα το ραδιόφωνο έχουν «ηχοποιηθεί». Ο όγκος της ψηφιακής πληροφορίας, που χαρτογραφήθηκε και ηχοποιήθηκε με διαφορετικούς τρόπους, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του έργου.

Η τεχνολογία και τα νέα μέσα, τα πολλαπλά ταυτόχρονα ερεθίσματα, ο γραμμικός χρόνος, ο εσωτερικός υποκειμενικός χρόνος και, βέβαια, οι προσωπικές μνήμες του καθενός, όλα έχουν τη θέση τους στο έργο, που δεν εστιάζει στο χθες, ούτε το νοσταλγεί, αλλά το περιλαμβάνει σε μια ροή ενός work in progress. Σπουδαίες αναμεταδόσεις, εκπομπές και σήματα-σταθμοί στην ιστορία του ραδιοφώνου πυροδότησαν αισθήσεις και αναμείχθηκαν με ηλεκτρονικούς ήχους, πρωτότυπο μουσικό υλικό, συνθέσεις, απαγγελίες από την ηθοποιό και τη διαρκή παρουσία της ηχητικής αποτύπωσης των μηνυμάτων από τα social media.

Στο Radio Traces η ομάδα ασχοληθήκε περισσότερο με το «είναι» του ραδιοφώνου στο παρόν και, καθώς το ερώτημα για το μέλλον του ραδιοφώνου παραμένει ανοιχτό, οδηγηθήκαμε σε ένα καλλιτεχνικό έργο, μια ομαδική ζωντανή performance. Προτείνεται στους ακροατές να χρησιμοποιήσουν ακουστικά για να αντιληφθούν καλύτερα τη διάχυση του ήχου στα ποικίλα και διάσπαρτα στον χώρο της ζωντανής ηχογράφησης ηχεία.

Oμάδα Σπίζα: Σοφία Καμαγιάννη, Δώρα Παναγοπούλου, Tim Ward
Απαγγελία – Τραγούδι: Θεοδοσία Σαββάκη
Οργάνωση-Εκτέλεση Παραγωγής: Delta Pi
Μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση