ΚΘΒΕ: Πολυφωνία, καλλιτεχνική ανανέωση και συμπερίληψη στο πρόγραμμα της νέας σεζόν

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος υποδέχεται τη νέα θεατρική περίοδο με το σύνθημα «Όλα Θέατρο». Δύο λέξεις που αποτυπώνουν τη φιλοσοφία και την πολιτιστική στρατηγική του ΚΘΒΕ. Ένα θέατρο ανοιχτό στη διαφορετικότητα, εξωστρεφές, συμπεριληπτικό και ενεργά παρόν στη δημόσια ζωή, που συνομιλεί με την κοινωνία, συναντά την πόλη και δημιουργεί νέους δρόμους επικοινωνίας με το κοινό.

Γιατί το θέατρο δεν είναι μόνο οι παραστάσεις και οι ιστορίες που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια των θεατών. Είναι οι ιδέες που γεννά, οι μνήμες που ενεργοποιεί, οι διαφορετικές καλλιτεχνικές φωνές που φέρνει σε διάλογο, οι συναντήσεις που δημιουργεί. Είναι, επίσης, η δυνατότητα να αναμετριέται με το παρελθόν, να αφουγκράζεται το παρόν και να θέτει ερωτήματα για το μέλλον.

Η φράση «Όλα Θέατρο» συμπυκνώνει αυτή την αντίληψη και εκφράζει το όραμα του ΚΘΒΕ να διευρύνει διαρκώς τα όρια και το πεδίο της καλλιτεχνικής του δράσης. Με σεβασμό στην ιστορία του και ανοιχτό βλέμμα στη σύγχρονη δημιουργία, το ΚΘΒΕ επιδιώκει ένα θέατρο που δεν περιχαρακώνεται, δεν αποκλείει και δεν φοβάται το διαφορετικό. Ένα θέατρο που χωρά πολλές αισθητικές, διαφορετικές γενιές δημιουργών και ένα κοινό με ποικίλες εμπειρίες, ανάγκες και προσδοκίες.

Η πολυφωνία βρίσκεται στον πυρήνα του καλλιτεχνικού σχεδιασμού του ΚΘΒΕ. Ένα πλουραλιστικό ρεπερτόριο, που συνδυάζει το κλασικό με το σύγχρονο και το ελληνικό με το διεθνές, δημιουργεί χώρο για διαφορετικές σκηνικές γλώσσες, νέες καλλιτεχνικές προτάσεις και έργα που συναντούν για πρώτη φορά το κοινό, αλλά και για παραστάσεις που επιστρέφουν μετά τη θερμή ανταπόκριση των θεατών.

Η θεατρική παράδοση συνομιλεί με τη σύγχρονη ματιά, οι καθιερωμένοι δημιουργοί συναντούν νεότερες φωνές και οι διαφορετικές μορφές έκφρασης διευρύνουν τις δυνατότητες της σκηνής. Στόχος είναι ένα θέατρο που ανανεώνεται, πειραματίζεται και παραμένει σε ουσιαστική επαφή με τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις και τους προβληματισμούς της εποχής.

Η θεατρική εμπειρία δεν περιορίζεται στη σκηνή, ούτε στους χώρους ενός θεάτρου. Αναζητά νέους τόπους συνάντησης, εντάσσεται στον ζωντανό ιστό της πόλης. Με παραστάσεις και δράσεις σε αρχαία θέατρα, δημόσιους χώρους, πλατείες, μουσεία και σχολεία, το ΚΘΒΕ διευρύνει την παρουσία του και ενισχύει τη σύνδεσή του με την κοινωνία.
Μέσα από συνεργασίες και πρωτοβουλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο οργανισμός επιδιώκει να ενισχύσει την εξωστρέφειά του, να αναπτύξει νέες διαδρομές επικοινωνίας και να φέρει το θέατρο πιο κοντά στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Γιατί η θεατρική πράξη μπορεί να γεννηθεί όπου υπάρχει χώρος για έκφραση, δημιουργία και συνάντηση.

Το θέατρο είναι για όλους. Για κάθε ηλικία, κάθε κοινωνική ομάδα και κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να έρθει σε επαφή με την τέχνη. Το ΚΘΒΕ ενισχύει τον προσανατολισμό  του προς την προσβασιμότητα και τη συμπερίληψη, αναζητώντας τρόπους ώστε η συμμετοχή στη θεατρική ζωή να γίνεται ουσιαστική και εφικτή για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Η πρόσβαση στον πολιτισμό δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά δικαίωμα, και η δημιουργία ενός ανοιχτού και φιλόξενου θεατρικού περιβάλλοντος συνδέεται άμεσα με την αποστολή ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού.

Το κοινό παραμένει στο επίκεντρο της δράσης του ΚΘΒΕ. Με νέους τρόπους επικοινωνίας και πρωτοβουλίες που απευθύνονται σε διαφορετικές ομάδες θεατών, ο οργανισμός επιδιώκει να ενισχύσει τη σχέση του με την πόλη και τους ανθρώπους της, να προσελκύσει νεότερες γενιές και να καλλιεργήσει την εξοικείωσή τους με τη θεατρική τέχνη.

Παράλληλα, διευρύνει το δίκτυο συνεργασιών του με θεατρικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς, ακαδημαϊκές κοινότητες και σημαντικούς φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενισχύοντας τον ρόλο του ως σημαντικού δημόσιου θεατρικού οργανισμού και σημείου αναφοράς για τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.
Ένα θέατρο ανοιχτό σε όλους

Το «Όλα Θέατρο» δεν είναι απλώς ένα σύνθημα για τη νέα καλλιτεχνική περίοδο. Είναι μια συνολική αντίληψη για τον ρόλο του θεάτρου σήμερα: ως χώρου καλλιτεχνικής αναζήτησης, κοινωνικού διαλόγου και ελεύθερης συνάντησης.

Ένα θέατρο που επιστρέφει στις μεγάλες ιστορίες και αναζητά τις καινούργιες. Που δίνει βήμα σε διαφορετικές φωνές, δοκιμάζει νέες προσεγγίσεις και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να συναντηθούν επί σκηνής και στην πλατεία άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές και εμπειρίες.
Γιατί το θέατρο μπορεί να συγκινήσει, να προβληματίσει, να ψυχαγωγήσει και να ανοίξει νέους ορίζοντες. Και η δύναμή του βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την ικανότητα να μας φέρνει κοντά.

«O Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ – Δεύτερος Χρόνος

Γιατί το θέατρο είναι παντού όπου υπάρχει χώρος για δημιουργία, διάλογο και συνάντηση. Κι όλοι έχουν θέση σε αυτό.

Καλλιτεχνικός προγραμματισμός 2026-27

Ο «Βυσσινόκηπος» αποτελεί ένα έργο-σταθμό της παγκόσμιας δραματουργίας, που με λεπτότητα και διαύγεια φωτίζει τις ρωγμές μιας κοινωνίας σε μετάβαση. Είναι ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. *Μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε. Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου

«Αυτή η νύχτα μένει» είναι μια παράσταση-ωδή στους ανθρώπους που έζησαν στα όρια, σε όσους αγάπησαν χωρίς μέτρο και πλήρωσαν το τίμημα των επιλογών τους. Μια μουσικοθεατρική εμπειρία που υπενθυμίζει πως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, κάποιες νύχτες δεν μένουν ποτέ πίσω — μένουν στη μνήμη μας για πάντα. *Θεατρική απόδοση- Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης. Πρωτότυπη σύνθεση- Moυσική επιμέλεια: Σταμάτης Κραουνάκης

Σάτιρα, φιλοσοφικός στοχασμός, θρησκευτικές αναζητήσεις, κοινωνική κριτική, όλα διαπλέκονται σε ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που ισορροπεί ανάμεσα στη λογική και τη φαντασία, την πραγματικότητα και τη μεταφυσική. *Θεατρική απόδοση- Διασκευή: Ντέγιαν Ντουκόφσκι. Σκηνοθεσία: Σλόμπονταν Ουνκόφσκι

Μέσα από συγκρούσεις και ανταγωνισμούς, το έργο συμπυκνώνει διαχρονικά ζητήματα της πολιτικής σκέψης, όπως την εξουσία, την πολιτική δολοφονία, τη λαϊκή βούληση, τη δημαγωγία και τη χειραγώγηση του πλήθους. *Μετάφραση: Κ. Καρθαίος. Απόδοση- Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας

Ένα πολιτικό δράμα με έντονα αστυνομικά στοιχεία, το οποίο ξεδιπλώνει το πολιτιστικό μωσαϊκό που αποτελούσε η Θεσσαλονίκη όπου, την εποχή που μας μεταφέρει η παράσταση, συμβαίνουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα. *Θεατρική διασκευή: Ελένη Ευθυμίου- Γιώργος Σκαμπαρδώνης- Δημήτρης Ζάχος. Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Ιούλιος 1929. Ο Σπύρος Μαλταμπές αγγίζει για πρώτη φορά το χέρι της νεαρής Όρσας. Ένας δυνατός έρωτας γεννιέται στη Μικρά Αγγλία, στο νησί με τους ναυτικούς, τους καπετάνιους και τους εφοπλιστές. Εκεί, στην Άνδρο, που η απουσία των ανδρών αποτελεί κανονικότητα, η Μίνα Σαλταφέρου κρατά γερά τα ηνία του σπιτιού της και σχεδιάζει με μαθηματική ακρίβεια το μέλλον των δύο θυγατέρων της, της Όρσας και της Μόσχας. *Διασκευή: Αντώνης Γαλέος. Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης. Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν. *Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου

Στο εκτενές αυτό διήγημα, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης διεισδύει με εξαιρετική οξυδέρκεια στον ψυχισμό της ηρωίδας του, δημιουργώντας ένα από τα πιο σύνθετα γυναικεία πορτρέτα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Αντιλαμβανόμενος τις κοινωνικές συνθήκες του τόπου του και τις άνισες σχέσεις που καθορίζουν τη μοίρα των γυναικών, μας παραδίδει μια εμβληματική νουβέλα κοινωνικού ρεαλισμού με έντονα στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, στην οποία παρακολουθούμε βήμα βήμα τη διαδρομή της Φραγκογιαννούς προς την ηθική και ψυχική της κατάρρευση. *Θεατρική Απόδοση- Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης. Σύμβουλος δραματουργίας: Αγγέλα Καστρινάκη. Με την Ρούλα Πατεράκη

Μια ιστορία προδοσίας. Της προδοσίας του Θεμιστοκλή, που βρίσκει καταφύγιο στην όμορφη χώρα των Μήδων. Και της προδοσίας των ανδρών και των γυναικών που είναι οι ηθοποιοί, πάντα έτοιμοι να προδώσουν και να φύγουν, για να λάμψουν κάπου αλλού, σε μια χώρα πιο όμορφη, πιο μεγάλη, που θα αναγνώριζε επιτέλους το ταλέντο τους. *Μετάφραση: Αλέξης Τζίμας. Σκηνοθεσία: Pascal Rambert

«Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου

Μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, αιχμηρό χιούμορ και πολλές ανατροπές, που μετατρέπει μια νύχτα πανικού σε μια αναμέτρηση με τις μικρές εμμονές, τις μεγάλες φιλίες, τις ματαιώσεις και όλα εκείνα που συνθέτουν μια ζωή. *Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολάου

Το «Αμεντέ (ή πώς να το ξεφορτωθούμε)» οργανώνεται γύρω από τα γνώριμα μοτίβα της δραματουργίας του Ιονέσκο, τόσο σε επίπεδο χαρακτήρων, όσο σχέσεων και πλοκής. Η παραδοξότητα των γεγονότων, τα αναίτια συμβάντα, η απουσία λογικής εξήγησης συνθέτουν έναν κόσμο, που το παράλογο δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τη βασική συνθήκη της ανθρώπινης εμπειρίας. *Σκηνοθεσία: Έλενα Πέγκα

Η παράσταση, με έντονες ανατροπές, περνάει από το δραματικό συναίσθημα στο χιούμορ. Η Ρούλα Πατεράκη, σκηνοθετεί και ερμηνεύει επιχειρώντας να ξαναζήσει την Αναγνωστάκη μέσα από την Αναγνωστάκη, ενώ ο μουσικός Βάιος Πράπας συμμετέχει στην περιπέτεια με τους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς του. *Δραματουργία- Σκηνοθεσία- Ερμηνεία: Ρούλα Πατεράκη. Συμπαραγωγή: ΚΘΒΕ – Αθηναϊκά Θέατρα

Ο Ζορμπάς είναι γήινος, άνθρωπος της πράξης και του αυθορμητισμού. Αγκαλιάζει με χιούμορ τα πάθη του και τις απολαύσεις της σάρκας. Το αφεντικό του είναι ο άνθρωπος των βιβλίων, της σκέψης, των προοδευτικών ιδεών, της θεωρίας. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ξένοι, θα ξεπεράσουν το μεταξύ τους χάσμα και θα προσπαθήσουν να συναντηθούν. Συνδέονται και συνυπάρχουν έχοντας έναν κοινό πόθο: την αγάπη τους για την ελευθερία, που την αναζητούν μέσα από διαφορετικές διαδρομές. *Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης

1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Αυτή η μετακίνηση πάνω στον χάρτη πυροδοτεί έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος γεννιέται είτε από μια επιτακτική ανάγκη είτε από μια βαθιά, άγνωστη μέχρι τότε, επιθυμία. Είναι, πάντως, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα έμειναν πίσω και σε όσα αρχίζουν. *Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, στον «Κύκλο με την Κιμωλία», χρησιμοποιεί τα οικεία δραματουργικά του εργαλεία, όπως την αποστασιοποίηση, την παραβολή, τον εξωτισμό και την αφήγηση, δημιουργώντας ένα έργο που καταδεικνύει τις άνισες σχέσεις εξουσίας, τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις των ανθρώπων και των κοινωνιών, οι οποίες διαμορφώνονται στη βάση συγκεκριμένων οικονομικών συστημάτων. Παράλληλα, μας καλεί να κοιτάξουμε ξανά τον κόσμο ως ένα δυναμικό πεδίο, που μπορεί να μεταβληθεί και, γιατί όχι, να οικοδομηθεί εκ νέου πάνω σε πιο υγιείς βάσεις και πιο γερά θεμέλια. *Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου

Στην τελευταία ραψωδία της «Ιλιάδας», η συνάντηση του Πρίαμου και του Αχιλλέα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του έπους. Οι δύο εχθροί εξισώνονται για λίγες ώρες κάτω από το βάρος του αμοιβαίου πένθους. Το συγκλονιστικό έπος ολοκληρώνεται με μια πράξη συμφιλίωσης, έστω προσωρινής, καθώς ο πόλεμος αναστέλλεται μπροστά στην επίγνωση όλων αυτών που συνδέουν τους ανθρώπους: την αγάπη και την απώλεια. *Μετάφραση: Δ. Ν. Μαρωνίτης. Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Οι «Γίγαντες του βουνού» είναι το τελευταίο έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο. Με την αξεπέραστη δραματική του τεχνική, ο συγγραφέας διαμορφώνει ένα υπερρεαλιστικό σύμπαν, όπου η ποίηση έρχεται σε διαλεκτική σύγκρουση με την πραγματικότητα, οι άνθρωποι της τέχνης αντιπαρατίθενται στους «υπηρέτες της ζωής» και ο κόσμος των πέντε αισθήσεων συναντά έναν κόσμο, που εκτείνεται πέρα από αυτές. Σε αυτό το ανολοκλήρωτο έργο, του οποίου η τελευταία πράξη σώζεται μόνο ως προφορική αφήγηση του συγγραφέα προς τον γιο του, ο Πιραντέλλο θέτει ένα βαθύ υπαρξιακό ερώτημα για τη μοίρα της τέχνης: μπορεί, άραγε, να επιβιώσει σε έναν κόσμο που δεν είναι πλέον διατεθειμένος να την ακούσει; *Μετάφραση- Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Ευδόκιμος Τσολακίδης

«Το μισό του μηδέν»

Μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη με έντονο συναίσθημα που αναρωτιέται πώς τα παιχνίδια του μυαλού δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη φαντασία από την πραγματικότητα; *Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης

Ο Γιάννης Τσίρος, μία από τις πιο σημαντικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, γράφει μια δυνατή αλληγορία για την μετανάστευση και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι πρόσφυγες, που διασώζονται από τα ναυάγια του Αιγαίου. *Σκηνοθεσία: Βίλια Χατζοπούλου

Γραμμένο το 1887, σε μια περίοδο κατά την οποία τα γυναικεία κινήματα διεκδικούν μόρφωση, χειραφέτηση και πολιτικά δικαιώματα, «Ο πατέρας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ αποτυπώνει την αγωνία του συγγραφέα απέναντι στον νέο συσχετισμό δυνάμεων, που διαμορφώνεται ανάμεσα στα δύο φύλα. *Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος. Σκηνοθεσία- Μουσική Επιμέλεια- Φωτισμοί: Πέρης Μιχαηλίδης

Γραμμένο το 2025, το έργο εντάσσεται σε μια δραματουργική διαδρομή όπου η μνήμη, ο θάνατος και η αναζήτηση της ταυτότητας επανέρχονται ως σταθερά μοτίβα. Γεννήθηκε μέσα από φοιτητικές συζητήσεις του συγγραφέα, ανασύροντας προσωπικές μνήμες οι οποίες συναντούν τις ιστορικές και κοινωνικές μεταλλαγές στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και τον τρόπο με τον οποίο αυτές εγγράφηκαν στη συλλογική συνείδησηΟι συναντήσεις των προσώπων σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, μαζί με τις εικόνες και τις αφηγήσεις τους, μετακινούν διαρκώς τα όρια ανάμεσα στο βιωμένο και το επινοημένο. Η ονειρική διάσταση και οι πολλαπλές εκδοχές των γεγονότων αφήνουν τους χαρακτήρες να αποκαλύπτουν τη δική τους, συχνά αβέβαιη, αλήθεια. *Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντωνάκος

Παιδική Σκηνή, Βασιλικό Θέατρο

Μια ευφάνταστη και τρυφερή περιπέτεια, γραμμένη με χιούμορ και ευαισθησία, που αναδεικνύει με διακριτικό τρόπο τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, φωτίζει τη δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλοβοήθειας, την αξία της φιλίας, αλλά και την ομορφιά που κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα της ζωής, υπενθυμίζοντας τον ουσιαστικό ρόλο της ποίησης και του παιχνιδιού στην ανθρώπινη εμπειρία. *Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου. Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία και κάθε Κυριακή στις 11 π.μ. Συμμετοχή του ΚΘΒΕ στα Δημήτρια. 

Ποια τα όρια της ατομικής συνείδησης και της προσωπικής ελευθερίας; Που εφάπτονται με αυτά της τήρησης των νόμων; Η εξουσία και η εκάστοτε ελίτ καταπατούν την ελεύθερη βούληση και εάν ναι, πότε και με ποιόν τρόπο; Οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε, με σθένος, τα πιστεύω μας ή μένουμε παθητικοί δέκτες της εκάστοτε επικρατούσας κοινωνικής επιταγής; Τι είναι πιο σημαντικό τελικά: η αυστηρή τήρηση του νόμου και της τάξης ή η πηγαία, αυθόρμητη δράση που πηγάζει από τις δικές μας αρχές και τα δικά μας θέλω; *Μετάφραση: Δανάη Σταματοπούλου. Σκηνοθεσία- Δραματουργική επεξεργασία: Λευτέρης Πλασκοβίτης. Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

• Χειμερινά θεατρικά εργαστήρια για βρέφη, παιδιά, εφήβους
• Θεατρικά εργαστήρια για ενήλικες
• Δωρεάν μικτά θεατρικά εργαστήρια για άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) και άτομα χωρίς αναπηρία με την ομάδα ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ

Οι Πολύχρωμες Κυριακές στο ΚΘΒΕ συνεχίζονται και τη φετινή χρονιά, με νέες θεματικές που συνομιλούν με το ρεπερτόριο του θεάτρου.

Το podcast του ΚΘΒΕ «Πριν την Αυλαία – Για όσα δεν χωράνε στη σκηνή» συνεχίζεται και τη φετινή χρονιά, με νέα επεισόδια αφιερωμένα σε επιλεγμένα έργα του ρεπερτορίου.

• Διεθνές Φεστιβάλ Δάσους 2025-2028
• Διεθνές Δίκτυο Αρχαίου Δράματος 2026-2027
• Συμπαραγωγή «96%» σε σκηνοθεσία Πρόδρομου Τσινικόρη
• Συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο «Μίχαϊλ Εμινέσκου» της Μολδαβίας
• Ευρωπαϊκά θεατρικά δίκτυα
• Academy Project” της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης
• Διαβαλκανικό Συνέδριο για τη δημιουργία διαβαλκανικού δικτύου παραστατικών τεχνών

• «Διεθνές Φεστιβάλ Δάσους»
• «Πιλοτικές Δράσεις Πολιτιστικής Συνταγογράφησης»
• «Ψηφιακό Μαθητολόγιο της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ»