Η Κυρία Κούλα, του Μένη Κουμανταρέα στο Θέατρο Αλκμήνη

«Η Κυρία Κούλα» του Μένη Κουμανταρέα, μια ερωτική περιπέτεια με περιτύλιγμα καθημερινής, απλής ιστορίας της διπλανής πόρτας, ξεδιπλώνεται επί σκηνής από την εταιρεία θεάτρου «από τα Έγκατα της Γης», σε διασκευή Νατάσσας Σίδερη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, από 7 Οκτωβρίου 2019, στη Σκηνή Secret Room του Θεάτρου Αλκμήνη.

Η σχέση της κυρίας Κούλας και του Μίμη είναι ένα στερεότυπο της εποχής μας: αυτή ώριμη, με οικογένεια και στρωμένη δουλειά, αυτός νεαρός σπουδαστής με μεγάλα «θα» για το μέλλον. Συνδέονται υπογείως. Ηλεκτρικός, κουτούκια, γκαρσονιέρες.

Κάνει ο καθένας το δικό του ταξίδι.Θα σώσουν ο ένας τον άλλον;

Μπορούν να αγγίξουν την πραγματικότητα ενός εαυτού που ξεχάστηκε, που δε ρωτήθηκε για μοιραίες επιλογές; Γεμίζει το κενό με έρωτα ή θέλει μακαρόνια με κιμά;

Είναι ο έρωτας επανάσταση ή μια παιδική αρρώστια που πρέπει να γιατρευτεί;

«Ο Μένης Κουμανταρέας θα πει σε κάποια συνέντευξή του «Η κυρία Κούλα είμαι εγώ», εξομολογούμενος την συναισθηματική, ίσως και βιωματική εμπλοκή με την ομώνυμη νουβέλα του. Σίγουρα θα έλεγα «…Και εγώ».  Ίσως όλοι κάπου εκεί, στην γωνία στάσεων και αναχωρήσεων, ίσως όλοι όσοι κάνουμε υπόγειες διαδρομές, ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει, ίσως να είμαστε λίγο «Κυρία Κούλα».

Εκεί  το δράμα, εκεί η κωμωδία, εκεί κι ο έρωτας – σαν ελεγκτής εισιτηρίων του συρμού. Κάνει την τρύπα στο χαρτάκι μας και πορευόμαστε με αυτήν.  Έτσι, με την άδειά του, εκμεταλλευόμαστε την επιτάχυνση του τρένου, πετάμε από την αφετηρία κι από στάση σε στάση, με ενδιάμεσες διακοπές χαράς, φτάνουμε ως το τέρμα που περιμένει ο φόβος.

Η περιπέτεια της ζωής, ως αποτέλεσμα και του έρωτα, γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όταν εισχωρήσουν σε αυτήν μοτίβα αταίριαστων υλικών. Υλικών που πρέπει, αλλά δεν θέλουν;  Δεν μπορούν;  Δεν ξέρουν;  Δεν κάνει; Μερικές φορές σπάνε τα κοινωνικά πρότυπα και διεκδικούν λίγο χώρο μέσα στην ζωή τους, για το όνειρο.

Εκεί στον χώρο της ασφάλειας του ονείρου, βρίσκουν και βρίσκουμε θαλπωρή.  Εκεί, σαν ασθενείς, παλεύοντας με την ασυμβατότητα των ιστών, μετά από μεταμόσχευση. Με την ελπίδα, της μη απόρριψης του ξενιστή. Με την ελπίδα να μη ξυπνήσουμε μέσα στον εφιάλτη του θανάτου. Όπως και να το κάνεις, ο συμβιβασμός έχει το κόστος του, έχει όμως και τα καλά του, όπως και την πλάκα του, βλέπεις και δεν ακούς ειδήσεις, διαβάζεις και δεν γνωρίζεις γεγονότα, τρως και δεν σε ενοχλούν οι γεύσεις, λείπεις και κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι. Στο τέλος μένεις με το εισιτήριο στο χέρι, μαζί με την τρύπα του, με την καρδιά σου να παίζει την δική της μουσική.»

Γρηγόρης Καραντινάκης