Γένεσις 6, 6-7: Η Angélica Liddell στην Πειραιώς 260

Το 2014, η ισπανίδα Angélica Liddell εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών και προκάλεσε έντονες συζητήσεις με την παράσταση Όλος ο ουρανός πάνω στη γη (Το σύνδρομο της Γουέντυ, εμπνευσμένη από τον Πήτερ Παν. Η Liddell έχει ξεχωρίσει στην παγκόσμια θεατρική σκηνή για την απίστευτη σκηνική και δραματουργική της τόλμη και τις εκρηκτικές της παραστάσεις. Παραστάσεις οι οποίες μένουν έντονα χαραγμένες στη μνήμη του κοινού, με εντυπώσεις που κινούνται στα δύο άκρα: είτε τις λατρεύει είτε τις μισεί.

Αυτή τη φορά, η χειμαρρώδης καλλιτέχνις έρχεται στην Πειραιώς 260 με το Γένεσις 6, 6-7, που αποτελεί το τρίτο μέρος της Τριλογίας του απείρου. Ο τίτλος αναφέρεται στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και συγκεκριμένα στη στιγμή που ο Θεός μετανιώνει που δημιούργησε τον άνθρωπο και αποφασίζει να καταστρέψει τη ζωή στον πλανήτη. Μια παράσταση με δυνατές ποιητικές εικόνες και έντονο εικαστικό αποτύπωμα. Η Liddell ενσωματώνει τις προσωπικές της εμπειρίες στη σκηνική δράση με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Ξεκινά από το μύθο της Μήδειας για να φτάσει στην Παλαιά διαθήκη, αποτυπώνοντας έναν εξουθενωμένο κόσμο που αδυνατεί πλέον να κάνει υπομονή και επιθυμεί να εξαφανιστεί. Με άλλα λόγια, οι ήρωες αποζητούν να αγγίξουν το ιερό μέσα από την (αυτο)καταστροφή.

Mιλώντας για την παράσταση, η Liddell δηλώνει: «Για ακόμα μια φορά εστιάζω σε αυτά που δεν βλέπουμε, στην ισοδυναμία μεταξύ του Θεού και του “ορίζοντα γεγονότων” που εντοπίζουμε σε ορισμένα σημεία του σύμπαντος. Αναφέρομαι στις μαύρες τρύπες από τις οποίες δεν μπορεί ούτε το φως να περάσει και τις οποίες ονομάζουμε και περιγράφουμε για να καταλαγιάσουμε την αγωνία μας, την αίσθηση του κενού, τη λαχτάρα μας για αιωνιότητα. Εν ολίγοις, πώς μπορούμε να συνυπάρξουμε με το άπειρο και με τους απογόνους του απείρου; Ίσως ικανοποιώντας μια αρχέγονη ανάγκη για καταστροφή. Πόση αιωνιότητα υπάρχει μέσα στις γεννήσεις του καθενός από εμάς; Πόση στους θανάτους μας; Η παράσταση δεν απαντά στα παραπάνω ερωτήματα. Προσφέρει όμως συμβολικές εικόνες που τα συγκεκριμένα ερωτήματα ενεργοποιούν στο υποσυνείδητό μας. Άλλωστε αυτό που είναι κατανοητό δεν μπορεί να είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων».