Πώς να φτιάξεις ένα ροκ συγκρότημα

Μαθαίνονται τέτοια πράγματα από βιβλίο;  Λοιπόν – ιδού. Κατατοπιστικό, χρηστικό, ενδιαφέρον, συνυφασμένο απόλυτα με την ελληνική ροκ σκηνή (ανεξάρτητα αν καθρεφτίζει πανανθρώπινες ροκ αλήθειες) και άλλο τόσο απολαυστικό, το βιβλίο του Φάνη Μαργαρώνη με τον πολύ ξεκάθαρο τίτλο «Πώς να φτιάξετε ένα ροκ συγκρότημα».

Και έτσι όπως τα γκρουπ στην Ελλάδα ξεφυτρώνουν συνεχώς και διεκδικούν μια θέση κάτω από τον ήλιο και ακόμη πιο πολύ, μια θέση στην παγκόσμια σκηνή/ μια και είμαστε πια όλοι δικτυωμένοι, ένα μεγάλο ον-λάιν χωριό/ η εμπειρία και η έρευνα που αποκρυσταλλώνονται  στις σελίδες του είναι πολύτιμες. Το know how και οι πιο ασφαλείς και αποδοτικές διαδρομές.

Ποιος θα τα πει καλύτερα από κάποιον που όχι μόνο τα έχει ζήσει, αλλά και φαίνεται ότι έχει εμβαθύνει στο θέμα του – από τις απλές χρηστικές πληροφορίες ως τις μεταφυσικές αγωνίες του ροκ και την ψυχολογία του παίκτη  πριν βγει στο γήπεδο. Από το «σημείο μηδέν» (η μπάντα πράγματι στήθηκε – τώρα τι;) ως τις «μικρές τζούρες αιωνιότητας».

Θέματα σοβαρά και ουσιαστικά όπως η προετοιμασία και η εμφάνιση στο λάιβ, αλλά και το newsletter που θα στείλεις. Οι πρόβες και το στούντιο ηχογράφησης  αλλά και το φαγητό της μπάντας.  Χρήσιμα, πρακτικά κεφάλαια για την επαγγελματική ζωή του γκουπ, το management, τον booking agent, την δισκογραφική, τον παραγωγό, την επικοινωνία όλη. Αλλά και – γιατί όχι; – δυο κουβέντες για τους εχθρούς και τους άσπονδους φίλους, τους πραγματικούς φίλους, το κοινό «σας»… διότι όλα αυτά κάποια στιγμή θα τα βρεις μπροστά σου, καθως πορεύεσαι με το συγκρότημά σου. Ακόμη και αν η τύχη, οι συγκυρίες και η φάση όλα τα ανατρέψουν (συμβαίνει κι αυτό).

Ο Μαργαρώνης γράφει από την δική του προσωπική εμπειρία – τραγουδοποιός, ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστας των KollektivA, με καμιά 100αριά τραγούδια του να έχουν κυκλοφορήσει, με δράση και συνεργασίες με πολλά συγκροτήματα επίσης. Πλουτίζει έτσι το κείμενο του με προσωπικές ιστορίες και περιστατικά που έχει ζήσει, σε πρώτο πρόσωπο, με χιούμορ και ροκ σοφία.

 «…πρέπει να προσπαθείς πολύ να βγει η τέχνη σου προς τα έξω. Να επιμένεις , να μάθεις να σπας τα αδιέξοδα. Κανείς δεν αναγνωρίστηκε επειδή ήταν απλά ταλέντο ή επειδή το άξιζε. Η τύχη θα παίξει το ρόλο  της, αλλα πρέπει κι εσύ να παίξεις τον δικό σου».  

Επίσης  και αυτό: «Ποτέ μην παίρνεις τοις μετρητοίς ότι σου λένε. Μάθε να φιλτράρεις, να αξιολογείς ό,τι ακούς. Ακόμη και μένα που προσπαθω να σε προστατέψω , μην με πιστεύεις άκριτα».

Και λέει και για την «απογοήτευση»,  ότι όλα δεν θα είναι πάντα ρόδινα και ότι δεν πρέπει να τα παρατάει κανείς.

«Θυμάμαι μετά από μια συναυλία μαζί με τους  Socrates είμασταν μαζί με τον Σπάθα o οποίος btw ήταν ο πρώτος που μου έμαθε να κάνω σωστό vibrato. Συναντήσαμε έναν παιδικό του φίλο που ολοφάνρα ο Γιάννης αγαπούσε πολύ. Μετά μας έλεγε με κάποια πίκρα ότι και ο φίλος του έπαιζε μουσική, αλλά τελικά τα παράτησε. Για κάποιον λόγο εκείνη η συζήτηση  μου έμεινε χαραγμένη, παρά το ότι η μνήμη μου είναι πολύ ασταθής γενικά».

Το βιβλίο με τις  117 χορταστικές σελίδες του, που φτάνει και στο «πώς να διαλύσετε ένα ροκ συγκρότημα» – (αφού, ναι, εκτός από τους Rolling Stones και κανά δυο ακόμη – όλα τα συγκοτήματα κάποια στιμγή θα διαλυθούν) προλογίζει ένας θρύλος της ελληνικής ροκ σκηνής, εξαιρετικός μουσικός και πολύ ωραίος τύπος, ο Θοδωρής Βλαχάκης των Magic De Spell και κάπου στον πρόλογό  του γράφει: «Οι προστάτες «θεοί» των ελληνικών συγκροτημάτων (Socrates, Σιδηρόπουλος, Πουλικάκος, Τρύπες, Ανεστόπουλος κλπ) περιβάλλονται από έναν μύθο που εμπνέει τη σκηνή, αλλά σαν μύθος, δεν μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων, ούτε στην αντιμετώπιση  «αυτοάνοσων» γκρουποασθενιών – Πώς να φτιάξετε ένα γκρουπ, πώς να το κατευθύνετε, πώς να μην σας καταργήσει ως δημιουγούς η εκάστοτε μουσική φόρμα, πώς να μην επιτρέψετε σε εξωτερικούς παράγοντες να το διαβρώσουν, πώς εσείς οι ίδιοι να το διαλύσετε αν κρίνετε  ότι η «αποστολή» του τελείωσε».

Εν τέλει  διαπιστώνω και αυτό, ότι το «Πώς να φτιάξετε ένα ροκ συγκρότημα» του Φάνη Μαργαρώνη (εκδόσεις Μετρονόμος) διαβάζεται θαυμάσια και από εμάς που δεν θέλουμε να φτιάξουμε ένα ροκ συγκρότημα, ή μπορεί κάποια στιγμή να θέλαμε, να είχαμε στο μυαλό μας ίσως, να δοκιμάσαμε λίγο στα ντραμς, αλλά να μην «έκατσε η φάση».