Sicario 2: Η μάχη των εκτελεστών
Το σίκουελ της προ τριετίας θαυμάσιας ταινίας του Ντενί Βιλνέβ, με τη σκηνοθετική σκυτάλη να δίνεται στον Στέφανο Σολίμα του «Suburra» και τηλεοπτικού «Gomorrah».
Ο πόλεμος μεταξύ των μεξικανών εμπόρων ναρκωτικών και της κυβέρνησης των ΗΠΑ κορυφώνεται όταν στο διεθνές παζλ μπαίνουν τρομοκράτες του ISIS. O ομοσπονδιακός πράκτορας Ματ Γκρέιβερ καλείται εκ νέου για να κάνει τη βρώμικη δουλειά έχοντας ως πολύτιμο συνεργάτη του τον μυστηριώδη Αλεχάντρο.
Πολιτικά ακόμη πιο αιχμηρό από το πρώτο φιλμ του Βιλνέβ και με την έμφαση να δίνεται στο ψυχολογικό πορτρέτο των δύο παλιών χαρακτήρων – που από δευτεραγωνιστές εδώ αναβαθμίζονται σε πρωταγωνιστές- το «Sicario 2» έχει αξία ακόμη κι αν δεν φτάνει στο υψηλό επίπεδο του πρωτότυπου φιλμ. Ο βασικός λόγος είναι το σενάριο του Τέιλορ Σέρινταν (σεναριογράφος και στο πρώτο «Sicario») που απλώνει έντεχνα και μεθοδικά τον πεσιμιστικό προβληματισμό του τόσο στην ενορχήστρωση της δράσης όσο και στην ρεαλιστική εμβάθυνση της ψυχολογίας των ηρώων.
Ειδικά στις αποκαλύψεις από το παρελθόν του αινιγματικού Αλεχάντρο, η ένταση ξεπηδά τόσο από την καλοζυγισμένη ερμηνεία του Μπενίτσιο ντελ Τόρο όσο και από την ουσιαστική επικοινωνία του με τη μικρή Ιζαμπέλα, την κόρη του θανάσιμου εχθρού του που έχει απαγάγει, για να ολοκληρώσει την εκδίκηση του. Το αρνητικό στοιχείο στο φιλμ αφορά στην απουσία της πραγματικά πρωτότυπης πλοκής (σε γενικές γραμμές ξέρει τι να περιμένει ο θεατής που έχει δει και το προηγούμενο φιλμ) καθώς και το συμβιβασμό με την ιδέα πως θα ακολουθήσει και τρίτο μέρος όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο κάπως τραβηγμένο φινάλε.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
