Status Update: Δημήτρης Σωτήριου, χορευτής – χορογράφος

Ο Δημήτρης Σωτήριου σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης και συνέχισε τις σπουδές του στη Ν. Υόρκη.  Ο συνεργάστηκε με τα Χορικά της Ζ. Νικολούδη, με τον Σ. Χατζάκη στη Νύχτα του τράγου (2001-2003) και ακολούθησαν ο Ιερός γάμος (2004), οι Βάκχες (2005), η Ιφιγένεια εν Αυλίδι και ο Προμηθέας (2007) και οι Όρνιθες (2009). Είναι ιδρυτικό μέλος της sinequanon και έχει πάρει μέρος σε όλες τις παραγωγές της ομάδας είτε ως χορογράφος είτε ως χορευτής.

Με αφορμή τη συμμετοχή του στο καλλιτεχνικό project “ΑΝΩΝΥΜΟ” της Τζένης Αργυρίου που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, από 24 έως 27 Μαΐου 2018 και πραγματεύεται τη διαστρέβλωση της επωνυμίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, μάς μιλάει για τη συγκεκριμένη χορευτική παράσταση αλλά και τον χορό στην Ελλάδα εν γένει.

_{φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης}

Τα πρώτα μου βήματα στον καλλιτεχνικό χώρο ήταν με την ομάδα που ιδρύσαμε, όντες ακόμα σπουδαστές στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης, τη sinequanon. Θυμάμαι πως δεν λογαριάζαμε την κούραση, ήμασταν σε συνεχή υπέρβαση σαν να ανακαλύπταμε μόλις τη ζωή.

Ο χορός στη ζωή μου μπήκε το 1986, στη Θεσσαλονίκη, όταν έπεσα πάνω στο Αέναο Χοροθέατρο που ανέβαζε το Πλοίο των Τρελών, σε χορογραφία του Daniel Lomel. Είχε βγει όλη η ομάδα στους δρόμους της πόλης και μοίραζε flyers. Ήταν σαν να είδα τις Βάκχες και με συνεπήραν…

Η σημαντικότερη στιγμή της πορείας μου μέχρι σήμερα είναι η παρούσα. Το παρελθόν έχει ρόλο προωθητικό στην πορεία μας.

Το επίπεδο του χορού στην Ελλάδα σήμερα είναι υψηλό. Ο βιοπορισμός δεν είναι εύκολος, είναι όμως εφικτός.

Το “ΑΝΩΝΥΜΟ” της Τζένης Αργυρίου πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα πάνω στην κίνηση, από ανθρωπολογική σκοπιά πρωτίστως. Η χορογραφία είναι πολυεπίπεδη και συνδυάζει διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες ποιότητες, που παράγουν απίστευτα ποσά ενέργειας. Είναι απαιτητική, πυκνή κι έχει ζωτικές δόσεις χιούμορ. Καλό θα ήταν να έρθει κανείς στην παράσταση και να δώσει την προσωπική του ερμηνεία.

Η σχέση μου με την τεχνολογία είναι ελάχιστη. Είμαι, όμως,  ευγνώμων που μπορώ να έχω τέτοια πρόσβαση στην μουσική!

Η φράση “Είσαι ό, τι μοιράζεσαι” (που συναντάμε στο κείμενο της παράστασης) σημαίνει για μένα πως μαθαίνεις ποιος είσαι. Μέσα από το βλέμματα, τις αγκαλιές και τα λόγια…