Ο άνθρωπος σε υπαρξιακή ανησυχία, αφήνει πίσω αυτό που γνωρίζει, που έχει δει και βιώσει. Εισέρχεται σε ανοίκειο περιβάλλον, αναγκασμένος να συνεχίσει σε όποια κατάσταση κι αν βρεθεί. Ψάχνει για νέους κώδικες, νέες διαδρομές και δομές αλλά κυρίως απαντήσεις με στόχο την επιβίωση. Φοβάται αλλά και μαγεύεται. Αποκαλύπτεται ως ηρωική και μοιραία μορφή.
Στα έργα προσεγγίζονται όλοι αυτοί οι άχρονοι καθημερινοί ήρωες, απόγονοι «σημαντικών» εποχών. Στη πορεία τους δρουν και ψάχνουν το νέο «πνεύμα». Και οι σκιές που τους αντιπροσωπεύουν γίνονται σύμβολα, φορτισμένες με τις ιστορικές τους αναφορές. Γίνονται σύγχρονα μοτίβα. Με καταγωγή τις μορφές της παράδοσης όπως τις μορφές των αγγείων, των πομπών, των βυζαντινών αγιογραφιών, τον καραγκιόζη.
Το διακύβευμα μοιάζει υπαρξιακό σε μια κρίση συνολική. Σ’ ένα κόσμο υλικό που φωτίζεται από τις ιδέες μα και σε πνευματικό χώρο, σχεδόν ιερό. Όλα μοιάζουν να αλλάζουν – εξελίσσονται δημιουργώντας νέες αντιλήψεις.
Bιογραφικό
Ο Σπύρος Μαντζαβίνος, γεννήθηκε στο Αργοστόλι. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας με δασκάλους το Γιάννη Βαλαβανίδη, το Μιχάλη Μανουσάκη και τον Πάνο Χαραλάμπους. Είναι επίσης πτυχιούχος του τμήματος Γραφιστικής του ΤΕΙ Αθήνας και του Μαθηματικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. ‘Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις, φεστιβάλ και events. Έχει εικονογραφήσει και σχεδιάσει έντυπα και αντικείμενα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
O Σπύρος Μαντζαβίνος έχει ήδη στο ενεργητικό του μια πολυετή πορεία ενδελεχούς εικαστικής έρευνας και αδιάλειπτης ζωγραφικής πράξης. Στο διάστημα αυτό έχει αναπτύξει έναν εικαστικό λόγο μεστό και συγκροτημένο που συνδυάζει τον πλουραλισμό με την στοχαστικότητα και τον ελεύθερο πειραματισμό με το προσωπικό ύφος.
Η ζωγραφική του σκέψη είναι κατά βάση ανθρωποκεντρική. Κεντρικό της πρόβλημα είναι η ανθρώπινη φιγούρα, είτε ως μεμονωμένη αυτόνομη παρουσία και δράση στον χώρο, είτε ενταγμένη σε συλλογικότητες και συγχρωτισμούς όπου η αυτοτέλεια της ατομικής της ύπαρξης χάνεται και σχεδόν διαχέεται σε ένα συλλογικό είναι.
Η χειρονομία του συνδυάζει το στέρεο και εκφραστικό σχέδιο με την αφαίρεση και την παράσταση με την ανεικονικότητα. Η ζωγραφική ύλη των έργων άλλοτε πυκνώνει, σαρκώνεται και σχηματοποιείται, χτίζοντας μορφές και αντικείμενα και άλλοτε γίνεται ρευστή, ομογενοποιείται και τελικά ενσωματώνεται στον καμβά, δίνοντας υπόσταση σε έναν χώρο απροσδιόριστο και αδιάστατο που καταργεί τα όρια του κάδρου.
Ο Σπύρος Μαντζαβίνος έχει μια βιωματική σχέση με το χρώμα και κατανοεί σε βάθος την φύση και την λειτουργία του. Ακόμα και όταν συνειδητά, με μια στοχαστική διάθεση, μετριάζει την δύναμή του, αυτό εξακολουθεί να θάλλει, άλλοτε με την μορφή μιας ευδιάκριτης συναισθηματικής χροιάς και άλλοτε σαν ήπιο θερμό φώς. Γι αυτό και το φώς αυτών των έργων δεν είναι οπτικά αντικειμενικό, αλλά αναβλύζει από την εσωτερική ζωή των μορφών και συχνά πηγάζει μεταφυσικά από τα βάθη του ζωγραφικού χώρου.
Με μια φράση τα έργα αυτά του Σπύρου μοιάζουν με αλληγορίες, φιλοτεχνημένες με το δικό του ώριμο εικονογραφικό ύφος, οι οποίες υπερβαίνουν τα όρια μιας στενά προσωπικής αφήγησης. Αποδεσμεύονται και αυτονομούνται, αναπτύσσοντας την δική τους διαλεκτική με αυτό που εφελκύουν στην συνείδηση του θεατή, ή αυτό που ασυνείδητα αναμοχλεύουν στην ψυχή του. Η ζωγραφική, όπως και η ποίηση, έχει συχνά το προνόμιο να μιλά ανεμπόδιστα και με ευχέρεια για πράγματα που είναι αδύνατον να ειπωθούν με άλλον τρόπο.
