Δημήτρης Κατσιγιάννης: Όταν η Κρήτη συνάντησε την Ινδία

Ο ζωγράφος Δημήτρης Κατσιγιάννης κατάγεται από τη Δράμα, ζει όμως και εργάζεται το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου στην άλλη άκρη της χώρας, στην Κρήτη, στο Σταυρό των Χανίων, εκεί που οι μνήμες της βαλκανικής ενδοχώρας διαλύονται στο φως του μεσογειακού τοπίου…

02.10.2017

Εδώ, στο δρόμο ή στο κατώφλι του σπιτιού του, έχει στήσει το εργαστήριό του, έχοντας για μοντέλο του το τοπίο. Η ακουαρέλα γίνεται το αγαπημένο του μέσο, που προσφέρει αμεσότητα, διαφάνεια και την αίσθηση του άυλου, που επιδιώκει να προσδώσει στα τοπία του. Ζωγράφος του βλέμματος, επανέρχεται συχνά στο ίδιο τοπίο, ενσωματώνοντας αλλεπάλληλα στις συνθέσεις του τη ματιά του, τον χρόνο, το νερό, το χρώμα.

Όμως ο ζωγράφος αναζητά τις ίδιες εικόνες, την ίδια αίσθηση, και σε έναν άλλο αγαπημένο του τόπο, την Ινδία, όπου πραγματοποιεί πολύμηνες ετήσιες επισκέψεις. Όπως λέει ο ίδιος, «όσοι έχουν περάσει από την Ινδία λένε ότι ο Σταυρός δίνει μια αίσθηση σαν να βρίσκεσαι στη νότια Ινδία. Ο κόσμος στον Σταυρό είναι πιο “εναλλακτικός” και οι ρυθμοί όσων μένουν εκεί μοιάζουν με τους ρυθμούς των ανθρώπων της παλιάς Ελλάδας, οι οποίοι με τη σειρά τους ταιριάζουν λίγο με τους ρυθμούς της Ινδίας. Κατά τα άλλα είναι δύο διαφορετικά μέρη, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ποιότητα του φωτός, η οποία κατά συνέπεια αλλάζει και την ποιότητα του χρώματος στα έργα μου».

Τη συνάντηση αυτών των δύο τόσο μακρινών αλλά και τόσο κοντινών ταυτόχρονα κόσμων, που χαρακτηρίζονται από την απλότητα του αρχαϊκού στοιχείου, αποτυπώνει στο έργο του της περιόδου 2007-2014, που παρουσιάζει από την Τετάρτη 4 Οκτωβρίου στον χώρο τέχνης της Φωκίωνος Νέγρη 16, υπό τον τίτλο «Προσεγγίσεις του άυλου». Πρόκειται για 70 περίπου έργα, φιλοτεχνημένα τόσο στην Κρήτη όσο και στην Ινδία, που προέρχονται από τη Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου.

Η επιμελήτρια της έκθεσης Ελισάβετ Πλέσσα χαρακτηρίζει τον καλλιτέχνη «έκθαμβο παρατηρητή του κόσμου που τον περιβάλλει», σημειώνει πως «η μνήμη δεν παίζει ρόλο στο έργο του –η στιγμή είναι ολοκληρωτικά παρούσα όταν εκείνος ζωγραφίζει» και παρατηρεί πως «χρησιμοποιεί αποκλειστικά την ακουαρέλα, αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα αν οδηγήθηκε στο ύπαιθρο από την αγάπη του για την υδατογραφία ή αν η ανάγκη του να μην δουλεύει στον κλειστό χώρο».