Βάκχες του Ευριπίδη στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας

Ο θεός Διόνυσος φτάνει στην πόλη με ανθρώπινη μορφή και ο βασιλιάς Πενθέας παλεύει να οχυρώσει εαυτόν και άστυ απέναντι στην έλευση μιας θρησκείας που εξισώνει τους πάντες –νυν και πρώην βασιλιάδες, θεούς και δούλους, μάντεις και αγγελιοφόρους, γυναίκες και άνδρες – σε έναν κόσμο συμφιλίωσης του ανθρώπου με τα πιο ζωώδη αλλά και αγνά του ένστικτα.

Η μοναδική σωζόμενη τραγωδία στην οποία ο Διόνυσος συμμετέχει ως πρόσωπο του δράματος αλλά και ως παντεπόπτης σκηνοθέτης – συγγραφέας, σε μια εκδοχή που θα εξερευνήσει τη σύγκρουση ανάμεσα στην ατομικότητα του ήρωα και την πολυφωνικότητα του χορού. Μια εκδοχή για οκτώ αφηγητές που – με την ένταξη των χορικών στη βασική πλοκή – θα παρακολουθήσει τη διαδικασία τής σταδιακής σύνθεσης και αποσύνθεσης ενός μεικτού χορού, την αντίσταση αλλά και τη λαχτάρα οκτώ ατόμων να ανέβουν φαντασιακά στο ιερό βουνό ως μαινάδες και να μετατραπούν σε βάκχες. Μια τελετή μύησης στη λατρεία του «άλλου», της οποίας πρώτο στάδιο είναι να σταθούν δύο άτομα ενώπιος – ενωπίω υπό το βλέμμα ενός θεατή-μάρτυρα.