Θεατής: 100 κιθάρες στο Ηρώδειο

Από το έντυπο πρόγραμμα της παράστασης πληροφορούμαστε για το παρελθόν της ιδιότυπης αυτής ορχήστρας με τις δεκάδες κιθάρες: αφορμή για τη δημιουργία η παρουσίαση ενός σεμιναρίου κιθάρας πριν 32 χρόνια στο Ρέθυμνο που λίγο μετά οδήγησε στην πρώτη συναυλία υπό τη διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι. Στο διάβα των χρόνων η παρέα μεγάλωσε, συνέχισε τη δύσκολη συγχρονική πορεία με σημαντικότερους σταθμούς στο Ηρώδειο (2004), το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών & Θεσσαλονίκης.

Στη φετινή της παρουσία η ορχήστρα επέστρεψε για να δώσει ένα ακόμα ρεσιτάλ προσφέροντας ένα ασυνήθιστο και άκρως ευπρόσδεκτο ακουστικό κυρίως θέαμα που αξίζει τα εύσημα.

Ήσυχοι τόνοι στην αρχή από την μεγάλη -ποσοτικά αλλά και ποιοτικά- ομάδα κιθαριστών, που σταδιακά ανέβαιναν, για να καταλήξουν μετά από τρεις περίπου ώρες ποικίλων ακουσμάτων στο δυνατό ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας.

Μουσικοί από μια γκάμα κιθαριστικών ορχηστρών και ετερόκλητων ηλικιών συντονίστηκαν -υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Μπουντούρη- άψογα μεταξύ τους συνδυάζοντας την εν γένει απλότητα με την επισημότητα της περίστασης.

Στο πρώτο μέρος γνωστά έργα ξένων δημιουργών, ξεχωρίσαμε το βαλς της Amelie, το τάγκο του Piazzolla, τον εκρηκτικό παραδοσιακό χορό της Ιρλανδίας.

Η έναρξη του δεύτερου μέρους έγινε με τους String Demons, δύο αληθινούς δαίμονες, παθιασμένους δεξιοτέχνες του βιολιού και του βιολοντσέλου (Λυδία & Κωνσταντίνος Μπουντούνης), σε δικές τους μείξεις από Lady Gaga ως παραδοσιακά ελληνικά, ένας κόσμος που ενώ φαντάζει αταίριαστος εντούτοις συνθέτει μια πανδαισία απολαυστικών ήχων.

Το τρίτο μέρος πιο θορυβώδες: η σκηνή γέμισε από εκατοντάδες κιθαρωδούς και τους λιλιπούτειους εκπροσώπους χορωδιών (Σπύρου Λάμπρου, Εθνικού Ωδείου, Εθνικού Ωδείου Σπάρτης & Ηλιούπολης) που ήρθαν για να τραγουδήσουν τις μελωδίες του Μάνου και του Μίκη και να συνεπάρουν το κοινό. 300 άτομα επί σκηνής, μουσικοί και ερμηνευτές, μια φωνή και μια ψυχή!

Μοναδική ένσταση της βραδιάς η φλυαρία του μαέστρου, προεξάρχοντα της εκδήλωσης: σε μια γιορτή μουσικής, όπως εξάλλου και ο ίδιος τη χαρακτήρισε, δεν είχαν λόγο ύπαρξης οι εξομολογητικοί τόνοι που ξέφυγαν και έφτασαν ως τα κατηγορητήρια για τους κληρονόμους του Χατζιδάκι, τις εισαγγελικές παρεμβάσεις, τα παράπονα για τις διοικήσεις των φεστιβάλ και τις επιχορηγήσεις, ένα διαφαινόμενο “εγώ”.

Οι επαΐοντες γνωρίζουν, ο πολύς κόσμος όμως που γέμισε το Ηρώδειο ήρθε για να συμμετάσχει σε μια γιορτή χαράς. Οι μεγάλοι δημιουργοί μιλούν περισσότερο με τα έργα και λιγότερο με τα λόγια και εδώ αρκούσαν μόνο τα πρώτα μιας και τα παραδείγματα ήταν άφθονα και αυτήν τη φορά (oι εκτελέσεις ενδεικτικά του “Κέμαλ” και της “Aθανασίας” ήταν από τις ωραιότερες στην ιστορία των δύο αυτών τραγουδιών-μύθων).

Και κάτι ακόμη: η μουσική δε γνωρίζει σύνορα, έχει εκείνη τη μαγική δύναμη να ενώνει τον κόσμο όλο. Ο συνεχής υπερτονισμός ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση είναι μια γιορτή από Έλληνες για την Ελλάδα (αν και το πρώτο μέρος περιελάμβανε αποκλειστικά έργα ξένων δημιουργών), η παρουσία σε άσχετες στιγμές της ελληνικής σημαίας, προσέδωσαν στην καλύτερη περίπτωση στοιχεία ερασιτεχνισμού στη χειρότερη συνδέσεις με άλλες ιδεολογίες κάνοντας μάλιστα κάποιους λίγους -ενδεχομένους και πολλούς- ξένους τουρίστες να αισθανθούν ότι δεν υπάρχει θέση για κείνους σε αυτήν την ωραία γιορτή!