Status Update: Ορφέας Αυγουστίδης, ηθοποιός

Παρότι είναι νωρίς από την θέση που βρίσκομαι για να συνοψίσω το οτιδήποτε, επαγγελματικά και μη, θα μπορούσα να πω ότι, μέχρι τώρα, είχα την τύχη να βρεθώ ανάμεσα σε ανθρώπους, να μοιραστώ ανησυχίες, ανασφάλειες και αγωνίες, να μυρίσω, ν’ ακούσω, να γευτώ και να ακουμπήσω τόσο ώστε να μου ανοίξει η όρεξη και να θέλω κι άλλο. Νιώθω τυχερός και γεμάτος. Γεμάτος κι από χώρο για άλλα, επόμενα.

Η δουλειά μου δεν με κάνει να χάνω τον ύπνο μου, σίγουρα όμως επηρεάζει την ποιότητά του. Στριφογυρίζω, παραμιλάω, τρέχω, κλοτσάω, φωνάζω γελάω!

Αυτό που κινεί το ενδιαφέρον μου στο θέατρο και στις τέχνες γενικότερα αλλάζει ανάλογα με το που βρίσκομαι στην ζωή μου. Δεν είναι ένα πράγμα – η διέγερση μπορεί να προέλθει από παντού. Κι όταν κάτι με συγκλονίζει, συνήθως είναι κάτι που δεν έχω προβλέψει, που δεν έχω καν φανταστεί…

Οποιαδήποτε ταμπέλα που, κατά καιρούς, μου έχουν προσάψει, φαίνεται ότι πέφτει από μόνη της και χάνεται. Έτσι μου μένει παραπάνω ενέργεια για να κοιτάζω τα ουσιώδη.

Δεν έχω αποφύγει το κλασικό θέατρο μέχρι τώρα• τις κλασικές αναγνώσεις ίσως… Η’ ίσως αυτές έχουν αποφύγει εμένα!

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας το όνομα «Αννα Καρένινα» είναι Μιμ…εεε… Πάθος. Τρένο. Θάνατος. Προσωπικά, δεν έχω βάλει σαν στόχο να καταρρίψω κανένα κλισέ για το έργο ή για τον ήρωα μου, τον κόμη Βρόνσκι. Θέλω όμως, να βρω μέσα μου ενδιαφέρον και αλήθεια σε αυτά. Να τα ξαναδώ μέσα από μένα.

Αν επέλεγα να υποδυθώ έναν άλλο ήρωα κλασικού μυθιστορήματος θα ήταν ο πρίγκιπας Μίσκιν, ο κεντρικός ήρωας στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι.

Το ενδιαφέρον με τις μεγάλες χειρονομίες στο όνομα της αγάπης και του έρωτα είναι ότι άσχετα με το πόσο και το αν κρατηθούν οι υποσχέσεις που δίνονται μαζί με αυτές – κι αν φυσικά υπάρχει πίστη – μπορούν να γίνουν από μεγάλες και φλύαρες, ένα απ’ τα σημαντικότερα θέματα που (καλώς) μας βασανίζει σχεδόν σε όλη μας τη ζωή. Η αρχή του Έρωτα, η έκφρασή του και το τέλος του.

Ειδικά στις μεγάλες αποφάσεις μου δεν σκέφτομαι καθόλου τι θα πουν οι άλλοι. Θα ήταν μια περιττή δύναμη γι’ αυτούς και πολύ άδικο για ‘μένα.

Σε μια εποχή που χάνονται ολοένα κοινωνικές ελευθερίες, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι το ότι τελικά δεν χάνονται, αλλά παραχωρούνται.

Από την κάθε μου μέρα διεκδικώ γέλιο, συμμετοχή, αλήθεια – έστω και αν εκφράζεται μ’ ένα ψέμα. Α, κι ένα καλό πρωινό.

Αν έγραφα ένα σύνθημα σ’ έναν τοίχο στο κέντρο της πόλης, πιστεύω πως κάθε μέρα θα ήταν κάτι καινούργιο. Σήμερα πάντως, θα έγραφα: «Δεν ζυγιάζω. Δε μετρώ. Δεν βολεύομαι. Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι» (Νίκος Καζαντζάκης). Και από κάτω με μαρκαδόρο θα σημείωνα αυτό το link P" target="_blank">aganini Caprice no.24 [HQ]