Αίας του Σοφοκλή από την Σύλβια Λιούλιου στην Μικρή Επίδαυρο

Σηματοδοτεί η αυτοκτονία του Αίαντα το τέλος των αξιών του αρχαϊκού κόσμου; Οριοθετεί η έριδα για την ταφή του μοναχικού ήρωα το πέρασμα από τον «πολιτισμό της ντροπής» στον «πολιτισμό της ενοχής»;

Κατησχυμένος από τη μεροληπτική απονομή των όπλων του Αχιλλέα στον Οδυσσέα, ο Αίας αποφασίζει εκδίκηση, τυφλωμένος όμως από τη μανία που του στέλνει η Αθηνά, κατακρεουργεί τα κοπάδια των Αχαιών. Ταπεινωμένος, ο ομηρικός ήρωας επιλέγει τον θάνατο.

Η Σύλβια Λιούλιου, τρία χρόνια μετά την παρουσίαση του Σολωμικού Λάμπρου, επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών και συναντά έναν δημιουργικό πυρήνα νέων καλλιτεχνών που εγκαινιάζουν με τον Αίαντα (γραμμένος περίπου το 450 π.Χ.) την έρευνά τους πάνω στο αρχαίο δράμα. Στο κέντρο της συνάντησής τους ο Αίας, ο πρώτος αυτόχειρας, ο αρχετυπικός -στην κόψη της νεότητας- ήρωας, που υπερασπιζόμενος μέχρι θανάτου τις αρχαϊκές αξίες, μοιάζει να αφήνει πίσω από την εφτάδιπλη ασπίδα του, σα «στοιχημένους», όλους τους υπόλοιπους ήρωες της σοφόκλειας δραματουργίας.