Το Τέταρτο Κουδούνι: Λίγο πριν απ’ την Ολική Καταστροφή

Έδωσα κάποιες εξηγήσεις -ότι μου άρεσε γιατί διαπίστωσα στην παρασταση αυτή πως δε χρειάστηκε καμιά «απόδοση» με προσθήκες-χοντροκοπιές για «τσιμπούκια» και «αδερφές», δε χρειάστηκε καμιά «προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα», δε χρειάστηκε καμιά «διασκευή» από εξυπνότερο, υποτίθεται, του συγγραφέα διασκευαστή για «ν’ αρέσει στο ευρύ κοινό» το έργο κι ότι αρέσει ως έχει.

Αλλά, μετά από προτροπή άλλου καλού φίλου, ας το επεκτείνω λίγο το θέμα.

Μολονότι φέρω τη… ρετσινιά του «κουλτουριάρη», αγαπώ το θέατρο σφαιρικά. Τη φάρσα, το μπουλβάρ, την ελληνική κωμωδία, την επιθεώρηση…, όσο και τους κλασικούς, τον Τσέχοφ, τον Λόρκα ή τον Μπέκετ…

Αγαπώ τους καλούς καρπούς τους, όχι τα σαπάκια. Δυστυχώς, οι περισσότεροι απ’ αυτούς που κάνουνε αυτά τα είδη, οι ίδιοι τα υποτιμούνε. Τα θεωρούνε ευκολάκια και τα ξεπετάνε με αποτέλεσμα να βαριέμαι αφόρητα όταν τους βλέπω. Όταν τα σέβονται, ενθουσιάζομαι. Πάντα τρελαινόμουνα για τον τρόπο που ‘καναν ο Ψάλτης ή ο Μουστάκας επιθεώρηση -όχι βιντεοταινίες…-, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που ανέβασε ο Πέτρος Φιλιππίδης την «Θεία από το Σικάγο» και τον «Μπακαλόγατο» -και πώς έπαιξε το ρόλο- ή ο Γιάννης Μπέζος το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Ενθουσιάστηκα εξίσου με το «4.48 Ψύχωση» της Σάρα Κέιν που ‘κανε η Άντζελα Μπρούσκου ή με τον Δημήτρη Δημητριάδη -τον «Κυκλισμό του τετραγώνου» του- που ανέβασε ο Δημήτρης Καραντζάς στην Στέγη.

Αν ο Μάρκος Σεφερλής ανεβάσει καλά μια καλή κωμωδία κι όχι μια μπαλαφάρα δε θα διστάσω να πω ότι μ’ αρέσει. Αν μεταξύ τους δεν εκτιμούν ο ένας τον άλλο κι έχουν υψώσει Τείχη του Βερολίνου -η «ποιότητα» κι η «αποδόμηση» από ‘δω, οι «ελαφροί» κι οι «τηλεοπτικοί» από ‘κει-, είναι δικό τους θέμα. Εγώ αυτό που πιστεύω θα το γράψω. Όπως έγραψα -ή θα γράψω- όταν είχα δει -ή αν στο μέλλον δω- τους ίδιους σε ξεπέτες και δεν ήμουν -και δε θα ‘μαι- καθόλου ενθουσιασμένος… Αν, επίσης, δω «ποιοτικούς» ν’ ανεβάζουν άτεχνα, βαριεστημένα, ρουτινιέρικα Σέξπιρ ή Στρίντμπεργκ ή Ίψεν ή αρχαία τραγωδία, και πάλι θα το γράψω -και το ‘χω γράψει.

Ο καθένας αποφασίζει για το δρόμο που θα πάρει στο θέατρο. Εμένα μ’ ενδιαφέρει αν, στο συγκεκριμένο δρόμο που πήρε, πορεύεται καλά, είτε κάνει Φεντό είτε Σοφοκλή. Μ’ ενδιαφέρει να μη νοιώθω ότι με -μας- κοροϊδεύει μ’ αυτό που κάνει. Τη γνώμη μου, επιμένω, θα την πω. Και θα τη γράψω. Αν μου άρεσε, θα χαρώ ο ίδιος διπλά. Αν όχι, ας μου κόψουν την καλημέρα, όπως ήδη συμβαίνει με κάποιους απ’ τους προαναφερόμενους. Αλλά δεν ιδρώνει το αυτί μου.

(Το ίδια, πάνω-κάτω, θα ‘γραφα με αφορμή και το «Ένας ήρωας με παντόφλες» του Γιάννη Μπέζου που είδα στο «Βρετάνια» και που μου άρεσε, όπως και η ερμηνεία του, σχεδόν εξίσου).

Διαβάστε περισσότερα στο blog του Γιώργου Σαρηγιάννη Το Τέταρτο Κουδούνι