Κι όμως, στο ποδόσφαιρο υπάρχει “κανόνας του ελέους”!

Να ξεκαθαρίσω πρώτα απ’ όλα ότι για μένα στον αθλητισμό δεν υφίσταται κανένας πραγματικός εξευτελισμός. Κάθε φορά πρόκειται απλά για ένα παιχνίδι, έστω κι αν κάποια αθλήματα έχουν γίνει σκέτη μπίζνα. Κανένα παιχνίδι και καμιά εμπορική δραστηριότητα δεν είναι ενδεικτικά της αξίας και της ποιότητας μιας χώρας, μιας ομάδας ή των οπαδών της. Όσο ωραίο κι αν είναι να βγαίνεις έξω και να πανηγυρίζεις συλλογικά μια αθλητική επιτυχία, και όσο κατανοητό να κατεβάζεις πλερέζες όταν χάνει η ομάδα σου, οι αθλητές στην πραγματικότητα δεν αντιπροσωπεύουν κανέναν άλλο εκτός από τους εαυτούς τους (το αντίστοιχο ισχύει και για τη Γιουροβίζιον ε). Και να σκεφτείτε πως αυτό το συνειδητοποιώ πια ακόμα κι εγώ, που τη Δευτέρα πήγαινα με βαριά καρδιά σχολείο έτσι κι έχανε την Κυριακή η ομάδα στο ντέρμπι, λες και είχα μαζέψει εγώ την μπάλα από τα δίχτυα.

Για “θριάμβους” και “εξευτελισμούς”, λοιπόν, μπορούμε να μιλάμε μόνο στον χωροχρόνο ενός αγώνα, στο μικροσύμπαν των πρωτοσέλιδων των αθλητικών εφημερίδων και στις ποδοσφαιροσυζητήσεις. Ή και στους ποδοσφαιρομονόλογους, σαν αυτόν εδώ και σαν αυτούς των “Πανουτσοκαρπετόπουλων”.

Υπό αυτό το πρίσμα, ναι, είχαμε θρίαμβο της Γερμανίας και διασυρμό της Βραζιλίας. Η Γερμανία δεν είχε κανένα λόγο να λυπηθεί τη Βραζιλία και να σταματήσει. Πριν την έναρξη του αγώνα, ξεκινούσαν και οι δύο ως παραδοσιακές υπερδυνάμεις. Ως ίσος προς ίσο, όπως συμβαίνει θεωρητικά για όλες τις ομάδες και για όλα τα παιχνίδια.

Αν όμως στη θέση της Βραζιλίας ήταν καμιά “ομαδούλα” και η υπερδύναμη την είχε στριμώξει στη γωνία και βάραγε ανελέητα, πώς θα ένιωθες; Ή όταν για οποιονδήποτε λόγο η μία ομάδα έχει αποδεκατιστεί και η άλλη κάνει “πάρτυ”. Δεν σε πιάνει “κάτι” βλέποντας την ανώτερη ομάδα να πανηγυρίζει την επίδειξη ισχύος της; Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα “με πιάνει” σε τέτοιες περιπτώσεις, όπου τα πράγματα δείχνουν ότι ο Δαυίδ δεν επιφυλάσσει κάποια έκπληξη στον Γολιάθ. Κάπως έτσι δεν ήταν και η “Ελλαδίτσα” όταν πρωτοπήγε σε μουντιάλ; Βλέποντας τον Μαραντόνα να πανηγυρίζει σαν αφιονισμένος στην κάμερα όταν μας έβαλε γκολ, τον αντιπάθησα εσαεί. Κι όλες τις μεγάλες ομάδες και τους παίκτες που κάνουν σαν να κατατρόπωσαν τον “κατηραμένον όφι” ενώ στην ουσία πατούν ξανά και ξανά ένα μυρμηγκάκι.

Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις λοιπόν, επινοήθηκε σε κάποια σπορ ο λεγόμενος “κανόνας του ελέους” (mercy rule). Σύμφωνα με αυτόν, το παιχνίδι σταματά όταν το σκορ υπέρ μιας ομάδας ξεπεράσει κατά πολύ ένα όριο που καθορίζεται από τις ιδιαιτερότητες των συγκεκριμένων αθλημάτων και είναι προφανές πως η αντίπαλη ομάδα δεν έχει πιθανότητες να ισοφαρίσει ή να κερδίσει. Έτσι υπάρχει κανόνας του ελέους στο μπέιζμπολ και το σόφτμπολ αλλά και στο αμερικανικό φούτμπολ, κυρίως στα σχολικά και κολλεγιακά πρωταθλήματα. Ο κανόνας του ελέους εφαρμόζεται και στο “ευρωπαϊκό” ποδόσφαιρο. Όχι βέβαια σε αυτό που βλέπουμε συνήθως, αλλά στους αγώνες τυφλών.

Πριν βιαστείτε να πείτε πως τέτοιοι κανόνες είναι για πρόσκληση σε τσάι με σαβουάρ βιβρ και όχι για ποδόσφαιρο, να σας θυμίσω απλά ότι υπάρχει και εφαρμόζεται ευρέως εντός τερέν από τους παίκτες το fair play, που είναι και άτυπος κανόνας. Γι΄αυτό ποτέ μη λες ποτέ. Εξάλλου όπως λέει εδώ και η Μαρία Μαρκουλή, πίστευες πριν μερικά χρόνια ότι ο διαιτητής θα έβγαζε από την τσέπη του αφρό (ξυρίσματος;) και θα μάρκαρε τη γραμμή του τείχους για τα φάουλ;