Οι ταινίες που αδικήθηκαν από τα φετινά Όσκαρ

Στα φετινά Όσκαρ κυριάρχησαν δύο ταινίες: Το διαστημικό Gravity που κέρδισε 7 βραβεία, με πιο σημαντικό αυτό της καλύτερης σκηνοθεσίας και το “12 Χρόνια σκλάβος“, που κέρδισε 3 βραβεία, αλλά ένα από αυτά ήταν το πιο σημαντικό, αυτό της καλύτερης ταινίας. Και οι δύο είναι εξαιρετικές ταινίες. Το Gravity έχει συναρπαστική πλοκή, φοβερές εικόνες. Η μεγάλη του ποιότητα πάντως είναι ότι καταφέρνει να βγάζει μια ανθρωπιά μέσα σε αυτό το υπερθέαμα, καθώς σου δείχνει ότι ο άνθρωπος, εκεί που βρίσκεται στο απώγειο της τεχνολογικής του ισχύος, επάνω δηλαδή στο διάστημα, είναι και πιο τρωτός από ποτέ. Από την άλλη, το “12 Χρόνια σκλάβος” είναι μια πολύ δυνατή, ωμή και ειλικρινής ταινία για ένα δύσκολο θέμα της ανθρώπινης ιστορίας, τη δουλεία στις ΗΠΑ.

Όμως, αυτό που με στενοχωρεί είναι πως ταινίες που στέκονται σε ακόμα πιο ψηλό επίπεδο καλλιτεχνικά, αλλά δεν έχουν ένα τόσο πιασάρικο θέμα, αγνοήθηκαν τελείως (ή σχεδόν τελείως) από τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, ή δεν κέρδισαν τίποτα στις βραβεύσεις. Τρεις ταινίες ξεχωρίζω ως τις πιο αδικημένες: 

-Η Ζωή της Αντέλ: Δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτό το έργο δεν είχε τουλάχιστον μία υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Δεν ξέρω αν οφείλεται στις τολμηρές ερωτικές σκηνές, που ίσως ενεργοποίησαν κάποια αντανακλαστικά. Ή στο γεγονός πως η επίσημη υποψηφιότητα της Γαλλίας ήταν άλλη, το συμπαθητικό, αλλά όχι τόσο σημαντικό, έργο “Ρενουάρ“. Πάντως, είναι ένα σφάλμα των Όσκαρ η απουσία ενός τέτοιου έργου, με τόσο απόλυτα πειστικές ερμηνείες και τόσο  δυνατή αποτύπωση του ερωτικού πάθους δύο γυναικών, με ρεαλιστική συνάμα καταγραφή του κοινωνικού περίγυρου. 

–Inside Llewyn Davis: Το έργο αυτό των αδερφών Coen είναι ένα διαμάντι του σινεμά. Μιλάει για τη φολκ, τη μουσική του Bob Dylan στη θρυλική εποχή του 60. Κι όμως, η προσέγγιση είναι ποιητική, ανθρώπινη και ειλικρινής, χωρίς καμία διάθεση εξωραϊσμού της εποχής. Η ζωή είναι δύσκολη κι οι άνθρωποι πουθενά δεν βλέπουν ότι ζουν σε μια συναρπαστική περίοδο. Ο κεντρικός χαρακτήρας- ένας μουσικός που ψάχνει μάταια να βρει τον δρόμο του- σχεδόν δεν ξέρει τι κάνει. Μια από τις καλύτερες ταινίες των αδερφών Coen πέρασε στα ψιλά από τις οσκαρικές υποψηφιότητες και τις βραβεύσεις. 

–Nebraska: Η ταινία του Ελληνοαμερικανού Alexander Payne, μπορεί  ίσως να θεωρεί ότι αδικήθηκε λιγότερο από τις άλλες δύο ταινίες, καθώς τουλάχιστον έλαβε έξι υποψηφιότητες και σε σημαντικές κατηγορίες. Ωστόσο, το εξαιρετικό αυτό έργο, με το θαυμάσιο σενάριο, την τόσο όμορφη σκηνοθεσία και τις δυνατές ερμηνείες, πικρό, χιουμοριστικό και αληθινό συνάμα, δεν κέρδισε κανένα βραβείο. Κρίμα. 

-Πολύς ντόρος γίνεται για το γεγονός ότι ο ηθοποιός με τους αμέτρητους (και τις αμέτρητες) φαν Leonardo DiCaprio δεν κέρδισε και φέτος το βραβείο Α αντρικού ρόλου. Είναι σίγουρα καλός ηθοποιός (κι όχι μόνο ένας ωραίος άντρας) ο DiCaprio και η συνεργασία του με τον Scorsese τον έχει βοηθήσει πολύ.  Δεν νομίζω, πάντως, ότι ήταν καλύτερος από τον Matthew Mconaughey στο Dallas Buyers Club, ο οποίος ήταν πολύ καλός και στο σύντομο ρόλο που είχε στην ταινία με πρωταγωνιστή τον DiCaprio, το Λύκο της Wall Street.

ΥΓ: Οι τρεις ταινίες που ανέφερα (Η Ζωή της Αντέλ, το Inside Llewyn Davis και το Nebraska) βραβεύθηκαν στις Κάννες το 2013. Χρυσός Φοίνικας για την Ζωή της Αντέλ, μεγάλο βραβείο για το Inside Liewyn Davis και βραβείο αντρικής ερμηνείας για τον Bruce Dern, τον πρωταγωνιστή της Nebraska. Αυτό κάτι σημαίνει.

Γιώργος Σμυρνής