Οδηγός Διαπλοκής

Πρόκειται για μια ταινία εποχής, που μας πηγαίνει πίσω στα 70 και τις αρχές του 80 των ΗΠΑ. Γενικά, σε αυτήν περίπου την περίοδο περιστρέφονται αρκετές αμερικανικές ταινίες του τελευταίου έτους (Behind the Candelabra, Ο Λύκος της Νέας Υόρκης, Lovelace…).

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΕΤΡΟΔΟΛΑΡΙΟ

Η ταινία ξεκινάει με την εξήγηση ότι «κάποια από αυτά τα γεγονότα έχουν όντως συμβεί». Αυτό είναι αλήθεια, διότι ενώ το γεγονός που περιγράφεται είναι πραγματικό, έχουν πειραχτεί οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών αλλά και τα πραγματικά περιστατικά.

Η υπόθεση επικεντρώνεται σε ένα περίεργο αλλά ενδιαφέρον ζευγάρι ερωτευμένων απατεώνων. Ο Irving Rosenfeld (Christian Bale) κάνει κομπίνες μαζί με την Sydney Prosser (Amy Adams), ενώ είναι παντρεμένος (από ελεημοσύνη, όπως αφήνεται να εννοηθεί) με τη νευρωτική Rosalyn Rosenfeld (Jennifer Lawrence). Κάποια στιγμή η κομπίνα τραβάει την προσοχή του FBI κι ενός ιταλοαμερικανού πράκτορά του, τον οποίο ερμηνεύει ο Bradley Cooper. Το FBI τσακώνει την Prosser και αναγκάζει τόσο την ίδια, όσο κυρίως τον Rosenfeld να συνεργαστούν σε μια πλαστή κομπίνα, για να εμπλέξουν υψηλά ιστάμενους της πολιτικής και της Μαφίας. Τα γεγονότα είναι πραγματικά, αλλά αλλοιωμένα και περιέχουν περισσότερα πρόσωπα- ιδίως από την πλευρά της αστυνομίας- από αυτά που δείχνει το American Hustle.

Το δόλωμα, για να παγιδευτούν οι υψηλά ιστάμενοι και να δεχθούν να λαδωθούν με σημειωμένα χαρτονομίσματα ήταν ένας ψεύτικος σεΐχης. Όπως φαίνεται, ούτε η Αμερική είχε ανοσία στο μύθο του λεφτά από την Αραβία, που θα μπορούσε να αγοράσει ολόκληρες περιοχές και να αναβαθμίσει μια πόλη ολόκληρη. Αυτό το παραμύθι έστησαν οι πράκτορες του FBI με τη βοήθεια των δύο απατεώνων, που είχαν στη δούλεψή τους. Ήταν άλλωστε μια εποχή που τα πετροδολάρια (τα χρήματα από το πετρέλαιο) έμπαιναν μαζικά στις αγορές και άλλαζαν τις οικονομικές ισορροπίες.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Η ταινία αναφέρεται σε σημαντικά θέματα, όπως την ηθική πλευρά της παγίδευσης από την αστυνομία, την υπερβολική φιλοδοξία πρακτόρων του FBI, που εκθέτουν ανθρώπους σε κίνδυνο, αλλά και ο χρηματισμός δημοσίων λειτουργών, η διαπλοκή των πολιτικών με τη Μαφία, η διασπάθιση δημοσίου χρήματος. Όμως, το βάρος δίνεται στο περίεργο τετράγωνο που σχηματίζουν οι τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές: το ζεύγος των απατεώνων, η απρόβλεπτη συναισθηματικά σύζυγος του Rosenfeld και ο πράκτορας του FBI, ο οποίος φλερτάρει και φλερτάρεται από την Amy Adams. Αυτό κάνει πιο πικάντικο το έργο και αναδεικνύονται τα ερωτικά και κωμικά στοιχεία της παράδοξης περιπέτειας. Ίσως γίνεται και για να φανεί το ταλέντο των πρωταγωνιστών. Όμως, χάνεται η εστίαση στο ουσιαστικό θέμα. Όσο για το κατά πόσον αναπαρίσταται η εποχή, τα αποτελέσματα είναι ανάμικτα. Περισσότερο τα στυλ στα ντυσίματα και τα κουρέματα βλέπεις, σε μια σκηνοθεσία που προσπαθεί να συνδυάσει -όχι πάντα πετυχημένα- το ρεαλισμό με την υπερβολή της κωμωδίας και του ερωτικού μπερδέματος.

Ως προς τις ερμηνείες, πολύ καλοί ήταν η Jennifer Lawrence και ο Bradley Cooper, οι οποίοι βγάζουν και το χιούμορ της ταινίας και την παραξενιά των χαρακτήρων που ερμηνεύουν. Ο Christian Bale μου άρεσε στις σκηνές που είχε μαζί με αυτούς τους δύο και όχι σε αυτές με την Amy Adams, η οποία δεν με εντυπωσίασε. Ο Renner στο ρόλο του διαπλεκόμενου πολιτικού μέσα στην πιάτσα, που αγαπάει όμως το λαό του, ήταν ιδιαίτερα αξιόλογος, όπως και ο Louis C.K. του γκρινιάρη και λίγο γραφικού ανώτερου του B. Cooper. Ο Robert De Niro είναι αγνώριστος εμφανισιακά, αλλά όχι και υποκριτικά, αφού παίζει μία από τα ίδια (όντας στο ρόλο ενός γέρου μαφιόζου).

Σε γενικές γραμμές, ο Οδηγός Διαπλοκής βλέπεται ευχάριστα, έχει καλούς ηθοποιούς και αρκετή ίντριγκα, συνδυασμένη με έξυπνο χιούμορ και ανατροπές. Είναι πιο σοβαρό έργο από τα συνηθισμένα ερωτικο-αστυνομικά έργα του αμερικανικού σινεμά. Όχι όμως τόσο σοβαρό, όσο μας έκαναν να προσδοκούμε το θέμα κι ο ντόρος γύρω από την ταινία, αλλά κι η ποιότητα του καστ. Δίνει υπερβολική έμφαση στα προσωπικά των ηρώων και χάνει ως ένα βαθμό την ουσία.

Γιώργος Σμυρνής