Metallica: Through The Never

Οι Metallica σε μια μεγάλη συναυλία παίζουν τα κλασσικά κομάτια τους μπροστά στους οπαδούς τους. Παράλληλα, ένας roadie (Ντέιν ΝτεΧάαν) αναλαμβάνει να βρει μια τσάντα που χρειάζεται το συγκρότημα και βρίσκεται στην άλλη άκρη της πόλης. Στους δρόμους όμως έχουν ξεσπάσει άγριες συγκρούσεις και ένας μυστηριώδης καβαλάρης σπέρνει τον τρόμο…

Μακριά από την ευάλωτη εικόνα του συγκροτήματος σε ψυχανάλυση που αποκάλυπτε το ντοκυμαντέρ «Some Kind of Monster», αυτό το μείγμα φιλμαρισμένου κονσέρτου και μυθοπλασίας επαναφέρει την εικόνα των Metallica ως «η ασταμάτητη πολεμική μηχανή του metal»: Ένα από τα, ομολουγουμένως, λίγα μεγάλα ροκ συγκροτήματα που έχουν απομείνει σε larger than life διαστάσεις. Με την ένταση του ήχου στο 11, μπροστά σε ένα αφοσιωμένο κοινό σε τεράστιες live παραστάσεις και, τουλάχιστον για το εξωτερικό –εδώ σε απλό 3D, σε γιγαντιαίες οθόνες Imax. Και με μια παράλληλη ‘αφήγηση’ με εικόνες αποκάλυψης και οδομαχιών να εκτυλίσσεται παράλληλα με τη συναυλία. Αν και θεαματικές, οι σκηνές αυτές δεν προσφέρουν και πολλά, μάλλον αποσπώντας την προσοχή από ένα εντυπωσιακά γυρισμένο concert film. Παρά την ατάκα που ακούγεται σε ένα σημείο, οι μέρες της ενθουσιώδους παρέας που παίζει σε ένα γκαράζ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και οι Metallica είναι ‘καταδικασμένοι’ σε ένα επαγγλματικό γιγαντισμό. Βέβαια, όπως θα διαπιστώσουν οι οπαδοί τους βλέπονας και ακούγοντάς τους να σφυροκοπούν κλασσικά κομάτια, από το «Battery» μέχρι το «Enter Sandman», ποιός μπορεί να το κάνει καλύτερα;

Θοδωρής Τσιάτσικας