Από αντιαμερικάνοι γίναμε αντιγερμανοί

Και λέω στα λόγια, γιατί ενώ μεγάλο μέρος των Ελλήνων ήταν αντιαμερικανοί, κατανάλωναν μετά μανίας αμερικάνικα προϊόντα, καλλιτεχνικές δημιουργίες και life style. Πολιτικά απεχθάνονταν τους αμερικανούς, πολιτιστικά ήθελαν να τους μοιάσουν. Τώρα, αυτό το φαινόμενο σταδιακά βρίσκεται σε ύφεση (σαν την ελληνική οικονομία) και ένα νέο αντί κυριεύει τους Έλληνες. Ο αντιγερμανισμός.

Οι ρίζες του αντιαμερικανισμού είναι πολυσύνθετες. Η αριστερά τους αντιπάθησε λόγω της στάσης που τήρησαν στον εμφύλιο, με την οποία η Ελλάδα έμεινε στο δυτικό μπλοκ. Ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού υιοθέτησαν τον αντιαμερικανισμό ως στάση, λόγω Κυπριακού, αλλά και γενικότερα της πεποίθησης ότι οι Αμερικανοί στήριζαν τους Τούρκους στα ελληνοτουρκικά ζητήματα.

Τώρα πια, τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής είναι σε δεύτερη μοίρα και οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία δεν παράγουν ιδιαίτερα επικίνδυνες κρίσεις. Ο εμφύλιος έχει περάσει προ πολλού. Και κυρίως είναι η οικονομία το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και τα μέτρα λιτότητας. Και επειδή η κύρια οικονομική δύναμη στην Ευρωζώνη και αυτή που επιβάλλει την γραμμή της ως προς τις πολιτικές εξόδου από την κρίση είναι η Γερμανία, ο αντιγερμανισμός είναι το ιδεολόγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια.

Έτσι φαινόμενα όπως αυτά του λαϊκού τραγουδιστή Αντώνη Ρέμου, που βρίζει τον γερμανό υπουργό οικονομικών Β. Σόιμπλε, σαρκάζοντας την αναπηρία του, στο πάμπλουτο κοινό του, που τόσο… “υποφέρει” την λιτότητα έχουν γίνει της μόδας. Κι όποιος θέλει να είναι in, πουλάει συνήθως ακίνδυνο αντιγερμανιλίκι, ακόμα κι αν ανήκει στις τάξεις εκείνες, οι οποίες ευθύνονται για την κρίση στην Ελλάδα πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς και οι οποίες έχουν υποστεί τις λιγότερες συνέπειες της κρίσης αυτής.

Άλλες εποχές ο λαοφιλής Αντώνης Ρέμος ίσως σάρκαζε κάποιον αμερικανό (αρτιμελή ή όχι) πολιτικό. Σήμερα, που το trend επιτάσσει να βρίζουμε τους Γερμανούς, επιτίθεται στον Σόιμπλε. Αύριο, θα δούμε…

Γιώργος Σμυρνής