Ο ψευδο-πόλεμος… των πρωινάδικων!

Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή αν λέγαμε ότι τα υπερκοστολογημένα πρωινάδικα- από την άποψη ότι απασχολούν μια ζώνη που δίνει μικρά έσοδα στα κανάλια- γίνονται περισσότερο για τους άλλους σταθμούς, παρά για εκείνους που τα πληρώνουν και τα έχουν εντάξει στο πρόγραμμα τους. 

Η αυτοαναφορικότητα της τηλεόρασης- δηλαδή προγράμματα που γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο, απλώς και μόνο για να σχολιάζουν άλλα προγράμματα- είναι φαινόμενο που ανθεί εδώ και χρόνια στα ελληνικά κανάλια. Είναι ο φτηνός τρόπος, για να κάνεις τηλεόραση. Είναι ο τρόπος για να γίνουν οι πανελίστες τηλεκριτικοί και οι τηλεκριτικοί πανελίστες. Και το πράγμα έχει προχωρήσει: οι διάφοροι παρουσιαστές γίνονται πλέον και στυλίστες, κρίνοντας από το πόστο τους τις ενδυματολογικές επιλογές άλλων παρουσιαστών.

Το πρόβλημα είναι πως μια τηλεόραση που έχει μάθει να δραματοποιεί τα πάντα, τελικά έχει φτάσει να δραματοποιεί και το τίποτα. Στην περίπτωση της πρωινής ζώνης και της υποτιθέμενης μάχης που συμβαίνει εκεί ανάμεσα στο Mega και τον  Ant1, έχουν φτάσει να παρουσιάζουν σαν μέγα δράμα, με σασπένς, αγωνία και ένταση, ακόμα και τις μετρήσεις τηλεθέασης. Φοβάμαι μάλιστα ότι το κοινό έχει παρασύρθεί από αυτήν την προσπάθεια και ενδιαφέρεται για θέματα που δεν το αφορούν.

Τα ποσοστά τηλεθέασης αφορούν πρωτίστως τους διαφημιστές, που θέλουν να ξέρουν πόση απήχηση θα έχει μια διαφήμισή τους, αν την ρίξουν σε μια εκπομπή, και στη συνέχεια τα ίδια τα κανάλια. Όχι τον τηλεθεατή! Τον τηλεθεατή δεν τον αφορά τι νούμερα κάνει μια εκπομπή, αλλά τι τηλεοπτικό προϊόν του προσφέρει. Είναι μια ακόμα μορφή υποταγής των τηλεθεατών σε αυτήν τηλεόραση που μιλάει για την τηλεόραση. Που αντί να δημιουργεί θέματα που να αφορούν τον τηλεθεατή, φτιάχνει έναν τηλεθεατή που να ενδιαφέρεται για τα θέματα της. Και σε αυτήν την τηλεόραση, ίσως πρέπει να αρχίσουμε να αντιστεκόμαστε κάποια στιγμή. 

Γιώργος Σμυρνής