Θερμοκήπιο

Πρόκειται για μια μαύρη πολιτική φάρσα πάνω στην παράνοια, την ασυδοσία και τις ίντριγκες που αναπτύσσονται μέσα στους κρατικούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.

Ο Χάρολντ Πίντερ έγραψε Το Θερμοκήπιο, το 1958, μέσα σε τρεις μέρες. Και το έχωσε στο συρτάρι για 20 περίπου χρόνια. Το έργο εκδόθηκε και παίχτηκε μόλις το 1980.

Νύχτα Χριστουγέννων. Σε ένα κρατικό άσυλο/θεραπευτήριο με μεγάλη «ανθρωπιστική» παράδοση, γεννιέται άρρεν βρέφος αγνώστου πατρός από την ασθενή 6459, ενώ ένας άλλος ασθενής, ο 6457, βρίσκεται μυστηριωδώς νεκρός… Ποιος είναι ο πατέρας του βρέφους; Πως πέθανε ο 6457, γιατί η κηδεία του έγινε μυστικά και εσπευσμένα;

Ο χώρος που διαδραματίζεται το έργο είναι ένα κρατικό «ησυχαστήριο», όπου οι ασθενείς -τους οποίους δεν  βλέπουμε ποτέ- αναφέρονται μόνο με τον κωδικό αριθμό τους, είναι έρμαια στα χέρια και τις διαθέσεις του προσωπικού, ενώ, από την άλλη πλευρά, το προσωπικό γίνεται θύμα του γραφειοκρατικού μηχανισμού που το ίδιο έχει εξυφάνει, τον αναπαράγει και τον υπηρετεί.

Mετάφραση: Nίνος Φένεκ-Mικελίδης

Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Μανιδάκη
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Βοηθοί σκηνοθέτη: Σπύρος Αλιδάκης, Βένια Ανδρέου, Κατερίνα Ζερβουδάκη