Η εικονογραφία του συνδέεται με τις βαθύτερες επιθυμίες και τους φόβους του θεατή, ο οποίος καλείται να πλησιάσει, έτσι ώστε η εικόνα που βλέπει να επιστρέφει το βλέμμα πίσω στον ίδιο. Μελαγχολική διάθεση χαρακτηρίζει το έργο του, μέσω της ερήμωσης η οποία αποτελεί και το κύριο στοιχείο της. Στην τελευταία αυτή δουλειά, τα ερειπωμένα σπίτια, οι ακατοίκητες εγκαταστάσεις, οι νεκρές πόλεις, τα άψυχα σώματα και ο κενός χώρος, χρησιμοποιείται ως κυριολεκτική και μεταφορική άρνηση. Σαν ακροβάτες σε ναυάγιο, οι κλόουν του Henneken γίνονται μάρτυρες. Σε μια ύστατη κορύφωση, η λατινική λέξη IMPERIUM (δύναμη) αναγράφεται με τα σώματά τους.
H ένταση των χρωμάτων του μοιάζει με επίθεση στα μάτια του θεατή, σαν να πρόκειται για φλόγες αντί για χρώματα. Ακολουθώντας τη δική του παράδοση, ο Henneken δημιουργεί έναν κύκλο πηγαινέλα, λογικής και παραλογισμού που αυτήν τη φορά όμως ξεκινά από το τέλος.
Έπεται η γαλήνη. Βγαίνει το φεγγάρι. Μια μορφή προσεύχεται σιωπηλά γονατιστή. Όπως η αρχή και το τέλος, όπως το κλειδί του Σύμπαντος: το άλφα και το ωμέγα, η αποκάλυψη του Θείου. Με αυτό τον τρόπο, η έκθεση μας καλεί να γονατίσουμε και να κοιτάξουμε ψηλά: η εικόνα που αντικρίζουμε μας επιστρέφει το βλέμμα μας εστιάζοντας βαθιά μέσα μας.
Για πρώτη φορά σε αυτή την έκθεση οι μορφές του Henneken διαλέγονται με τους χαρακτήρες ενός άλλου καλλιτέχνη, του David Tibet, ιδρυτικού μέλους του συγκροτήματος Current 93, σε μια σειρά έργων σε χαρτί στο υπόγειο της γκαλερί. Η επικοινωνία που δημιουργείται μεταξύ των δύο διαφορετικών κόσμων των καλλιτεχνών αποκαλύπτεται σαν από το σκοτάδι, με ένα φλας.
