Ο δημιουργός συνδυάζει στα έργα του την εξπρεσιονιστική χειρονομία με την αποστασιοποίηση ενός σύγχρονου παρατηρητή και εστιάζει το ενδιαφέρον του στην ζωγραφική πράξη. Ανασύροντας στιγμιότυπα του παρελθόντος, δημιουργεί ιστορίες που είτε συνεβησαν είτε το φαντάστηκε.
Αισθησιασμός, σκοτεινιά, αίμα που λάμπει, αίμα που σκοτάζει, σώματα που σπαρταρούν στην κορύφωση της ύπαρξής τους, νεότητα που ανεπαισθήτως βουλιάζει όχι στο γήρας αλλά στην παρακμή ή στο θάνατο. Φιγούρες που έρχονται από ένα παρελθόν της μνήμης και κατευθύνονται στο μέλλον μιας ζωής που δεν θα υπάρξει ανάμεσα στην αφήγηση – αναπαράσταση και στο οπτικό πάρισο του συναισθήματος.
Ο Μάνος Στεφανίδης αναφέρει μεταξύ άλλων: “H ζωγραφική του Καγκλή έχει πλέον το κύρος να μην εκφράζει μόνο το υποκείμενο που την παρήγαγε αλλά και πολύ περισσότερους ανθρώπους. Ανθρώπους οι οποίοι ζουν ανάμεσά μας και έχουν την αξιοπρέπεια να μην φοβούνται τους φόβους ή τις επιθυμίες τους, να θέλουν να ζήσουν αλλιώς. Εφόσον το βλέμμα ποτέ δεν σιωπά, εφόσον ποτέ η ματιά δεν είναι αθώα.”
