Ο εικαστικός Μανώλης Πεταλάς, σημειώνει για το έργο της: ” …Στα έργα της Ξανθοπούλου διαπιστώνουμε πρωτίστως, την απόλυτη ευημερία του σχεδίου. Βασικά θεσμικά συστατικά της ζωγραφικής πράξης, όπως το χρώμα, χρησιμοποιούνται με έκδηλη συστολή και φειδώ και πάντα, υπό μορφή αποδυναμωμένης πυκνότητας, μη διεκδικώντας ισοδύναμο ρόλο στη λειτουργία του έργου.
Παρόλα αυτά, τα έργα της εκτιμώνται ως έργα αδιαφιλονίκητης πληρότητας, ως έργα ατόφια και απόλυτα ολοκληρωμένα κι αυτό, γιατί το σχέδιο της Ξανθοπούλου διακρίνεται από οξυδέρκεια, πλαστική πληθωρικότητα και υπερβάλλον σθένος, που το αναγάγουν σε απόλυτο ηγεμόνα της δοκιμαζόμενης επιφανείας…
Ο σεβαστός και πλέον αρμόδιος εικαστικός δάσκαλος και μέντορας της Θ. Παντός, λέει πάνω σε αυτό: «Κάθε σχέδιο της Ξανθοπούλου θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένα ολοκληρωμένο έργο»… Τόσο πολύ φαίνεται να τον έχει εντυπωσιάσει η ιδιοφυής ικανότητα της καλλιτέχνιδας, το είδος αυτό της δημιουργίας.
Κι εγώ προσωπικά, αν και θεωρώ τη γνώση και τη χρήση του χρώματος, θεμελιώδες και αυτονόητο συστατικό της ζωγραφικής γραφής, εκτιμώ ότι παρά την χρωματολογική τους διακριτικότητα, τα έργα της ενστερνίζονται και εκφέρουν έναν προσωπικό και δριμύ εικαστικό λόγο, μια καθόλα ολοκληρωμένη εικαστική αφήγηση, με προδιαγραφές εκτενούς μέλλοντος και ευρείας αποδοχής…”
