Οι ζωγράγφοι, δημιουργούν αλλόκοτα οικείες εικόνες, στο πνεύμα των παραμυθιών, των παιχνιδιών και των παλιών αφηγήσεων. Η συγκεκριμένη έκθεση, ειδικά σε άγριους και επισφαλείς καιρούς, έχει πέραν της αισθητικής αφορμής, κι έναν χαρακτήρα παραμυθητικό, ευοίωνο και αναπτερωτικό.
Η Ζυράννα Ζατέλη γράφει στον κατάλογο της έκθεσης για τον συγγραφέα – αρχαιολόγο: “Δεν εἶναι μόνο ἡ ξεχωριστή του εὔνοια καί ἔγνοια ὡς φίλου στήν ζωή μου, ἡ ἐκ βαθέων συμπαράστασή του στά δύσκολα, ἡ ἀπίστευτη γαλαντομιά καί γενναιοδωρία του – πῶς γίνεται, ἀλήθεια, νά μήν τόν ἔχω συναντήσει οὔτε μιά φορά στά τόσα χρόνια, ἔστω καί τυχαῖα στόν δρόμο, ἀπό σύμπτωση, χωρίς νά σκύψει σ’ ἐκείνην τήν βαρειά, ἀσήκωτη τσάντα του (χοάνη κανονική ἀπό ἀρχαιολογικές ἐργασίες, σχέδια γιά ποιήματα καί παραμυθένιες ἱστορίες γιά παιδιά πού διεμβολίζουν τρυφερά ὅλες τίς ἡλικίες…) προκειμένου νά ξετρυπώσει ἀπό τό βάθος ἕνα δωράκι πού τό φύλαγε «ζηλότυπα» γιά μένα: μιά σβούρα ζωγραφισμένη, ἕνα ἀλογάκι, μιά λιμπελλούλη γιά τό πέτο, ἕνα τετράδιο μέ χρυσό σκαραβαῖο στό ἐξώφυλλο, ἕνα δαχτυλίδι πράσινο πού σπάει καρδιές.”
Ο Κωστής Παπαγιώργης συμπληρώνει για την γραφή του: “Η παιδικότητα στίς μπουλωτικές ἱστορίες κατέχει τό ἀκατάβλητο, ἕνα εἶδος δωρεάν καί αὐτονόητης ἀθανασίας. Παρότι ἐμφανίζει ἐμπόδια, φόβους, δυσκολίες καί προβλήματα μέ τόν χρόνο, ὅλα βαίνουν πρός τήν προσδοκώμενη εὐόδωση, λές καί ὁ κόσμος εἶναι γρίφος πού ἐντέλει λύνεται μέ περίτεχνα τεχνάσματα. Ἕνα δάσος πού ταξιδεύει εἶναι θεραπευτικό χωρίς καμιά ἀμφιβολία. μιά ἱστορία πού γράφεται ἀπό μόνη της ἀποτελεῖ εὐλογημένη σπαζοκεφαλιά ἕνα κορίτσι πού δέν ἤθελε νά μεγαλώσει… Λένε ὅτι ὅποιος δέν ἔχει ἐξουσία θέλει γλυκά! Ὁ Μπουλώτης κατορθώνει νά κάνει τήν ἐξουσιαστική του ἀφήγηση γλυκύτατη παρά τό ὀξύμωρο τοῦ πράγματος θυμίζοντας λίγο τίς ἀρκοῦδες πού κυλιοῦνται στό χιόνι γιά νά στεγνώσουν”.
Η έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
Με την ευγενική υποστήριξη της Λάρυς Χάνου και του Σωτήρη Φέλιου .
