Strangeland

Η επιρροή των μουσείων και των χώρων προβολής της τέχνης περνά τώρα στο background, παρέχοντας τον καμβά σε αποσπασμένες από γνωστά έργα φιγούρες, που διεκδικούν μια διαφορετική ύπαρξη. Οι φιγούρες αυτές, δραπετεύουν από τα έργα τέχνης ξεκινώντας ένα διάλογο μεταξύ τους. Χρησιμοποιείται δηλαδή μια εικαστική γλώσσα που χρησιμοποιεί τους προσωπικούς συνειρμούς και την συλλογική συνείδηση των θεατών.

Τα αποδομημένα από το περιβάλλον τους έργα, συνθέτουν ένα κόσμο ουτοπικό, ένα τόπο όπου όλα είναι δυνατά και οι κανόνες της τέχνης είναι ακόμα υπό διαπραγμάτευση. Έτσι ο θεατής καλείται να ανασυνθέσει έναν κόσμο παράξενο επιστρατεύοντας τις προσλαμβάνουσες του, δημιουργώντας κάθε φορά ένα διαφορετικό αποτέλεσμα.