Ιεροτελεστία, του Guillaume Poix σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη στο Εθνικό

Επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο μετά την περσινή της μεγάλη επιτυχία και με ανανεωμένη διανομή, η Ιεροτελεστία του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και δραματουργού Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση «ανθρωπινότητας», μια γιορτή της ζωής.

Αντλώντας έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πάρθηκαν μεταξύ 2020 και 2021, μια περίοδο αυξημένης συλλογικής μοναξιάς, ο Guillaume Poix γράφει την Ιεροτελεστία (Un Sacre), σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνοντας ένα χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Μια Ιστορία, η οποία σήμερα μοιάζει να τρέχει με τρόπους που δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε. Μια Ιστορία που σήμερα πλήττεται από άλλες κρίσιμες απώλειες: της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων, της ενσυναίσθησης, της δικαιοσύνης.

«Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία». Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, που όμως ενώνονται από τον πυρήνα που καίει ασταμάτητα σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας: την ανελέητη θνητότητα του ανθρώπου. «O πόνος ζητά χρόνο. Είναι μακρύς ο πόνος μέσα μας». Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, γιατί σπιλώνει την ψεύτικη ευτυχία μιας ζωής που διαφημίζεται με κάθε τρόπο, το έργο του Guillaume Poix έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.

Η Ιεροτελεστία, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Αναγνωρίζοντας το θέατρο ως ιεροτελεστία της πραγματικότητας, πάντα με την κίνηση – την οποία υπογράφει η Ξένια Θεμελή – και ενισχύοντας το σκηνικό συμβάν με ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση αναδύεται ως μια συλλογική ανάσα, μια αναπόφευκτη και φωτεινή μαρτυρία της ανθρώπινης ζωής.

Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν.

«Δεν είναι ό,τι έχουμε ζήσει, είναι ό,τι μας μένει να ζήσουμε. Και από τώρα για πάντα, μπορώ να οραματίζομαι τη στιγμή αυτή. Μπορώ για πάντα να σ’ αγαπώ αύριο.»