ΣΑΒΒΑΤΟ
14
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Όπου βρεθώ και όπως σταθώ, με ρωτάνε: «Είδες την Οδύσσεια;». «Πώς είναι;». «Σου άρεσε;». «Θα πας να τη δεις;». «Μην τη χάσεις». «Χάλια είναι, μην πας». Κουβέντες να γίνονται.
Κι εγώ, να σας πω την αλήθεια, με ένα μικρό κομμάτι του σύγχρονου Έλληνα νιώθω μια συγγένεια. Νιώθω κι εγώ λίγο ελλιπής. Σαν να λείπω από μια εθνική υποχρέωση. Δεν έχω δει την ταινία, άρα δεν έχω άποψη. Και χωρίς άποψη, πώς θα ενισχύσω την κοινωνική μου εικόνα;
Όχι, δεν την είδα την Οδύσσεια. Και μάλλον δεν θα τη δω άμεσα. Θα τη δω κάποια άλλη φορά, δεν ξέρω. Δεν ήθελα να πάω στην πρεμιέρα στο Λονδίνο. Είχα άλλες δουλειές. Και εδώ, στην Ψωροκώσταινα, πάλι δεν θα πήγαινα.
Από την άλλη, να σας πω, με τον Όμηρο έχω και ένα τραύμα. Θυμάμαι όταν μου είχαν δείξει κάτι εικόνες με τον Κύκλωπα, με εκείνο το μοναδικό μάτι και τον Οδυσσέα δεμένο κάτω από τα πρόβατα. Κάθε βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι προσπαθούσα να δεθώ στην κοιλιά ενός αρνιού για να γλιτώσω από τον Κύκλωπα. Ξυπνούσα μέσα στον ιδρώτα. Τι άγχος θυμάμαι… Άγχος, φόβο. Πολύ ταλαιπωρήθηκε ο πιτσιρικάς.
Τώρα, εγώ και ο Όμηρος απέχουμε πολλούς αιώνες. Ξανασυναντηθήκαμε στην Α΄ Γυμνασίου με την Οδύσσεια και στη Β΄ Γυμνασίου με την Ιλιάδα. Όχι ότι κάναμε όλες τις ραψωδίες, αλλά τέλος πάντων. Εγώ, πάντως, για να είμαι ειλικρινής, το έπος ολόκληρο, από την αρχή μέχρι το τέλος, σαν μυθιστόρημα, δεν το διάβασα ποτέ. Το γνώρισα περισσότερο από κάτι σειρές στην τηλεόραση.
Άσε που στα δεκάξι μου είχα μάθει απέξω την Ιθάκη του Καβάφη. Όπου στεκόμουν, πετούσα κι έναν στίχο. Όχι γιατί με είχε συνεπάρει ο Καβάφης. Αλλά γιατί βοηθούσε πολύ στην αριστοκουλτουριάρικη εικόνα μου.
Πιτσιρικάς γνώρισα τον φόβο του Κύκλωπα. Έφηβος, όμως, γνώρισα την Ελένη. Σε μια παράσταση του Κακογιάννη στην Επίδαυρο, στις Τρωάδες. Θυμάμαι ότι την Ελένη την έκανε η Ζωή Λάσκαρη, με κάτι ξανθά μαλλιά που έφταναν μέχρι κάτω. Την ερωτεύτηκα. Από τότε, η Ελένη για μένα ήταν ξανθιά. Τώρα όλοι εσείς μου λέτε ότι είναι μελαχρινή. Ε, μαύρισε. Τι να κάνουμε; Περνάνε τα χρόνια.
Και σήμερα ξανασυναντώ τον Οδυσσέα. Αυτή τη φορά μέσα από την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Οδυσσέας, πάλι, μου κάνει περισσότερο για Ιρλανδός παρά για Ιθακήσιος. Τον παίζει ο Ματ Ντέιμον. Έχω ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτή την ταινία, που έχω κουραστεί πριν καν τη δω. Από τη μία, οι κριτικοί, οι influencers, όσοι την αποθεώνουν.
«Ένα συναρπαστικό έπος».
«Μια ταινία-σταθμός».
«Ο Νόλαν ξαναδιαβάζει τον Όμηρο».
«Μιλάει στον σύγχρονο άνθρωπο».
Δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Από την άλλη, οι σκληροπυρηνικοί. Όχι έτσι. Όχι αλλιώς. Δεν είναι Όμηρος. Δεν είναι πιστό. Εκείνος είναι λάθος. Η άλλη είναι λάθος.
Πριν καν βγει η ταινία, έχουν ήδη αποφασίσει αν είναι αριστούργημα ή καταστροφή. Κι εγώ, ανάμεσα σε όλες αυτές τις φωνές, δεν έχω καμία διάθεση να πάρω θέση.
Άλλοι μου λένε: «Πρέπει να τη δεις σε IMAX 70mm». Σαν να μου προτείνουν θεραπεία. «Αλλιώς δεν την είδες, μόνο εκεί η σωστή εικόνα, μόνο εκεί ο σωστός ήχος, μόνο εκεί θα καταλάβεις τι πραγματικά ήθελε να πει ο Νόλαν». Εγώ, πάλι, Αύγουστο μήνα θέλω να πάω σε έναν θερινό κινηματογράφο. Και μου λένε ότι εκεί δεν θα είναι η σωστή εμπειρία. Εγώ θέλω να τα ξεχάσω όλα αυτά. Να πάθω μια μικρή αμνησία. Να ξεχάσω τις διθυραμβικές κριτικές, τις καταγγελίες, τους καβγάδες στα social media, όλες τις αναλύσεις. Και μετά, με το καλό, να πάω να δω την Οδύσσεια.
Απλώς σαν μία ακόμη ταινία του Χόλυγουντ. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, μιλάμε και για Χόλυγουντ. Και όταν μιλάμε για Χόλυγουντ, μιλάμε για πολλά λεφτά. Και όπου υπάρχουν πολλά λεφτά, παίζεται πάντα ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι.
