Πρόγονοι: Το ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή στην Πειραιώς 260

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει την ταινία-ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή “Πρόγονοι” στην Πειραιώς 260 (Χώρος Δ) στις 23 Ιουνίου 2026, στις 21.00.

Ένας πρώην παλαιστής στις Σέρρες τρώει πέντε αυγά πριν το μεροκάματο· ο Διονύσης Σαββόπουλος λίγο πριν βγει στη σκηνή, στην τελευταία του συναυλία στην Αθήνα· η Δήμητρα, ιδιοκτήτρια του θρυλικού μπορντέλου «Έλλη» παρακολουθεί ένα βουβό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα σε χαλασμένη τηλεόραση· ο Λάκης Παπαστάθης μιλά για τον Αλέξη Δαμιανό και την «Ευδοκία» · ο Ε.Χ. Γονατάς κλαδεύει ένα φυτό· ένα πρόωρο βρέφος μέσα στη θερμοκοιτίδα· η Όλια Λαζαρίδου πάνω στο μηχανάκι, διασχίζει αθηναϊκές γειτονιές· ο Γιώργος Βέλτσος , ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο Στέλιος Σκοπελίτης και το αίνιγμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας· ο νεαρός Ζάφος Ξαγοράρης ζωγραφίζει λάβαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980· ένας ταξιτζής παίζει μπαγλαμά ενώ οδηγεί· δύο 90χρονες κυρίες χαζεύουν το άλμπουμ των παιδικών τους χρόνων και ανακαλούν την κατοχή· η Καίτη, η νεράϊδα της Αθήνας, κουρεύει στο δρόμο όλους τους άστεγους της οδός Αθηνάς· η σκηνοθέτις ρωτά τον πατέρα της αν υπάρχει ψυχή.

Η ταινία ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή συγκροτεί μια κιβωτό θραυσμάτων από ημιτελείς ιστορίες και ασύνδετες φαινομενικά στιγμές που κινηματογραφήθηκαν μέσα σε διάστημα τριάντα ετών. Ένα παλίμψηστο συναντήσεων με ανθρώπους διαφορετικών εθνοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, όπου οι ζωές άσημων, μοναχικών προσώπων διασταυρώνονται με συνομιλίες δημιουργών και καλλιτεχνών. Η συνειρμική αυτή ύφανση εικόνων και ήχων –‘ρετάλια’ όπως τα λέει η ίδια– συνθέτει ένα μωσαϊκό παρόντος και μνήμης, μνήμης και παρόντος. Το έργο συμπληρώνεται από σύγχρονες μικροϊστορίες. Ο βασικός κορμός, ωστόσο, αποτελείται από αχρησιμοποίητο υλικό της περιόδου 1995-2025, το οποίο παραπέμπει λοξά στο Ο κόσμος του χθες του Στέφαν Τσβάιχ, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως επαναπροσδιορισμό του ποιοι είμαστε σήμερα. Αποσπασματικές στιγμές της πραγματικότητας, εμπνευσμένες από τη μακρόχρονη συμμετοχική παρατήρηση ανθρώπων από το 1995 μέχρι σήμερα. Συμπεριφορές πολύ αδιόρατες ή λοξές για να καταγραφούν στον χάρτη της επίσημης ιστορίας.

Εν μέρει αυτοβιογραφικό, εν μέρει από τον κόσμο του χθες αλλά και του σήμερα, με το ένα πόδι στον ρεαλισμό και με το άλλο στο παράδοξο, το ψηφιδωτό αυτό είναι μία προσπάθεια αποτύπωσης της γεύσης του ονείρου μέσα στην πραγματικότητα.