Κουρέλι, του Dennis Kelly στο Θέατρο Χώρος

Το «Κουρέλι», το πρώτο έργο του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα Dennis Kelly, γνωστού στο ελληνικό κοινό από τα έργα «Τα Ορφανά» και «Girls & Boys», έρχεται στο θέατρο Χώρος από τις 8 Απριλίου.

Ένα σύγχρονο, αιχμηρό αντι-παραμύθι με μαύρο χιούμορ, για την παιδική φαντασία, την οικογενειακή απουσία και την επιβίωση.

Δύο αδέλφια, αφηγούνται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Η απώλεια της μητέρας τους σε μικρή ηλικία, η ανατροφή από έναν πατέρα βυθισμένο στον αλκοολισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, η οικονομική κατάρρευση και η έκθεσή τους σε ακραίους κινδύνους συγκροτούν το τοπίο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η ανακάλυψη ενός νεογέννητου μωρού και η επίμονη προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή. Γύρω από αυτό το γεγονός οργανώνεται ένας κόσμος επινόησης και επανάληψης, όπου οι αναμνήσεις των δύο παιδιών διαπλέκονται με φαντασιώσεις και ιστορίες που λειτουργούν ως καταφύγιο.

Το χιούμορ συνυπάρχει με τη βία και η αθωότητα με την απειλή. Η ανάγκη να ειπωθούν οι ιστορίες τους, δημιουργεί την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Το «Κουρέλι» είναι ένα έργο για όσα μας διαμορφώνουν και είναι ακόμη εδώ, για τις ιστορίες που μας προστατεύουν — και για τη στιγμή που παύουν να αρκούν.

«Στο έργο «Κουρέλι» όπου κυριαρχεί η μνήμη, η ιστορία αιωρείται ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, στον λόγο και το σώμα. Το σώμα, σημείο εκκίνησης της ιστορίας. Ο λόγος, ανάγκη ύπαρξης του ατόμου. Και το τραύμα πάντα εκει. επανέρχεται, επαναλαμβάνεται και μετασχηματίζεται ώστε να μπορεί να ειπωθεί. 

Στην παράσταση η κίνηση λειτουργεί ως πεδίο ανάδειξης αυτών των στοιχείων, με τις προσωπικές παρορμήσεις να εφαρμόζονται διαρκώς. Η ζωντανή μουσική έχει ως στόχο τον πειραματισμό με την Αντίστιξη, αντλώντας υλικό από το συλλογικό υποσυνείδητο, για να ανθίσει το προσωπικό.

Ο σκηνικός χώρος παραμένει λιτός και ανοιχτός, ένα παζλ που οδηγεί τον θεατή να ολοκληρωσει το τελικό μοντάζ της ιστορίας και να συνυπάρχει με την αβεβαιότητα. Το έργο «Κουρέλι» δεν επιχειρεί να εξηγήσει το τραύμα. Το προσεγγίζει ως κάτι που επιμένει, και που δεν απορρίπτεται εύκολα — ένα υπόλειμμα που, παρά τη φθορά του, συνεχίζει να μας αφορά». 
Συμεών Κωστάκογλου