Η Sotiropoulos Art Gallery παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής «Τάσος Δήμος | Μικρή αναδρομή». H έκθεση εγκαινιάζεται την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026 στις 19:00 και θα διαρκέσει μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2026.
Όπως σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Φώτης Σωτηρόπουλος:
«Στην παρούσα αναδρομική έκθεση του Τάσου Δήμου, η οποία περιλαμβάνει κυρίως ζωγραφικά έργα, παρακολουθούμε την πορεία ενός καλλιτέχνη που υπηρετεί με συνέπεια, από την πρώτη του έκθεση το 1989, μια ζωγραφική εσωτερική, βαθιά ευαίσθητη αλλά και ταυτόχρονα ρωμαλέα, με σταθερή προσήλωση στη συναισθηματική αλήθεια της εικόνας. Το έργο του κινείται κυκλικά ανάμεσα στην ανθρώπινη μορφή και το τοπίο, με σταθερό άξονα μια έντονη υπαρξιακή και συναισθηματική φόρτιση που σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτοβιογραφικού χαρακτήρα.
Δίχως να εγκλωβίζεται στην παγίωση ενός στυλ, εξελίσσει διαρκώς την προσωπική του γραφή και τα χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του γλώσσας: την χειρονομία- πολλές φορές ως αυτόματη γραφή, την ανάγκη του για την ύπαρξη του ανθρώπινου στοιχείου, την απόδοση της κίνησης και την ελευθερία που του παρέχει η αξιοποίηση της αφηρημένης φόρμας.
Η χρήση της χειρονομιακής γραφής, τον οδηγεί στην ανθρώπινη φιγούρα. Για την ανάδειξή της, το φόντο σταδιακά παύει να είναι συγκεκριμένο και δημιουργούνται αφηρημένοι, ακαθόριστοι χώροι. Ήδη από το 2000, φιλοτεχνεί ολιγοχρωματικές συνθέσεις, όπου κυριαρχούν λευκοί, γκρίζοι και μαύροι τόνοι. Οι ανθρώπινες μορφές, συχνά απογυμνωμένες από περιγραφικές λεπτομέρειες, αποδίδονται με αφαιρετική ένταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα έργα με τη μητέρα και το παιδί, όπου η σχέση προστασίας και εγγύτητας μεταφράζεται σε ζωγραφική χειρονομία, λιτή αλλά βαθιά συγκινησιακή.
Με παρακαταθήκη και την μαθητεία του στην Hochshule der Künste του Βερολίνου και την επαφή του με του Γερμανούς εξπρεσιονιστές, ακολουθεί μια περίοδος στροφής προς το τοπίο, το οποίο παρουσιάζει χαρακτήρα εξπρεσιονιστικό. Εδώ ο Δήμος αποκαλύπτεται και ως ικανότατος κολορίστας και μας δίνει έργα πλημμυρισμένα από έντονη χρωματική δυναμική. Το τοπίο δεν λειτουργεί ως ουδέτερο σκηνικό αλλά ως ψυχικός χώρος: οι χρωματικές εκρήξεις, οι πυκνές πινελιές και η σχεδόν σωματική υφή της επιφάνειας αντανακλούν εσωτερικές καταστάσεις και βιώματα. Ακόμη και όταν η ανθρώπινη μορφή απουσιάζει εμφανώς, η ανθρώπινη παρουσία υπονοείται, επιβεβαιώνοντας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του έργου του.
Σε μετέπειτα έργα του, ο ζωγράφος επιστρέφει στο τοπίο, πλέον όμως μετασχηματισμένο. Επηρεασμένος από τα ταξίδια του στα Ιωάννινα και την Σαντορίνη, δίνει έργα ιμπρεσιονιστικού ύφους. Η άχλη, το παιχνίδισμα του φωτός, μέσα και από την λιτότητα των ζωγραφικών μέσων προσδίδουν στην ζωγραφική μια έντονη ποιητική και βαθιά εσωτερικότητα.
Ο κόσμος του Δήμου είναι ιδωμένος σαν μέσα από μια «σπηλιά», όπως ο ίδιος την περιγράφει. Ένας χώρος που εμπεριέχει όλα όσα είναι δικά του- ένας καλειδοσκοπικός κόσμος συναισθημάτων και εμπειριών. Η ζωγραφική του άλλοτε ήσυχη και άλλοτε εκρηκτική, παραμένει σε όλη τη διαδρομή της μια πράξη ενσυναίσθησης και στοχασμού πάνω στον άνθρωπο και τη σχέση του με τον κόσμο».
