Μετά το κυνήγι

Καθηγήτρια φιλοσοφίας του Γέιλ μαθαίνει από την αγαπημένη της διδακτορική φοιτήτρια ότι ένας κοινός τους φίλος – και καθηγητής της-την βίασε.

Δεν είναι εύκολη η ταινία. Με την έννοια ότι δεν θέτει εύκολα ερωτήματα και κυρίως δεν δίνει αβίαστες απαντήσεις. Στην πραγματικότητα δεν δίνονται καν απαντήσεις. Όσα παρουσιάζονται από την πλευρά του σεναρίου, καλείται ο θεατής να τα επεξεργαστεί με εργαλεία και αναφορές που υποχρεωτικά θα αγγίξουν υποκειμενικές, προσωπικές χορδές.

Το όλο στήσιμο της ιστορίας, αν και καλοβαλμένο, δηλώνει επίσης την τάση του Λούκα Γκουαντανίνο να αποφύγει την ταύτιση του θεατή με κάποιον χαρακτήρα, αφού ακόμη και η κεντρική περσόνα (την οποία υποδύεται με αξιοθαύμαστη συνέπεια η Τζούλια Ρόμπερτς στη μεγάλη επιστροφή της) είναι ένας άνθρωπος με πολλά άλυτα ζητήματα. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες που κινούνται γύρω από την Άλμα έχουν επίσης τα θεματάκια τους και βοηθούν στην αποστασιοποίηση που επιδιώκει ο σκηνοθέτης των «Να με φωνάζεις με το όνομα σου» και «Queer».

Κυρίως η αφοσιωμένη φοιτήτρια της καταπληκτικής Άγιο Εντέμπιρι («Bear») που δείχνει να έχει μια οριακά εμμονική σχέση με την Άλμα. Το σενάριο ανοίγει την προβληματική του σε σκληρά και επίκαιρα ζητήματα (metoo, cancel culture, πολιτική ορθότητα) που συνδέονται με προσωπικά τραύματα των ηρώων από το παρελθόν. Τα υπαρξιακά προβλήματα της Άλμα που μπαίνουν αναπάντεχα στο κάδρο προφανώς και επιβαρύνουν το κλίμα αμφισημίας.

Το κομμάτι της ψυχολογίας επίσης σηκώνει μεγάλο βάρος στην ανάπτυξη της ανεξέλεγκτης από ένα σημείο και έπειτα δραματουργίας, ενώ το ζήτημα της εμπιστοσύνης (αλλά και της προσωπικής ευθύνης) κουμπώνει κατάλληλα σε όλα τα δευτερεύοντα ζητήματα του υπερφιλόδοξου σεναρίου. Κι ενώ το φιλμ σταδιακά μπουκώνει και γίνεται ένας σκοτεινός λαβύρινθος στον οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει έξοδος, ο Γκουαντανίνο μας θυμίζει τον εμπνευσμένο σκηνοθέτη κάποιων παλιών κυρίως έργων του («Εγώ είμαι ο έρωτας») και λύνει το γόρδιο δεσμό της ιστορίας του με ένα αξεπέραστο φινάλε.