Healing the Grid: Έκθεση της Πέγκυς Κλιάφα στη γκαλερί Ζουμπουλάκη

Η γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση της Πέγκυς Κλιάφα με τίτλο «Healing the Grid / Θεραπεύοντας το Πλέγμα», μια εγκατάσταση βασισμένη στις διασταυρώσεις της τέχνης και της ιατρικής, σε επιμέλεια της Δρ. Σωζήτας Γκουντούνα.

Πρόκειται για ένα μεγάλο κεντρικό γλυπτό-πολυέλαιο και φωτεινές κολώνες από κάψουλες- χάπια, καθώς και μια σειρά επιτοίχιων και γλυπτών assemblage (επικόλληση) από καρτέλες χαπιών. Η εγκατάσταση συμπληρώνεται από ένα μεγάλο επιτοίχιο collage από σακούλες φαρμακείου.

Όπως γράφει η επιμελήτρια: «Το πολεοδομικό πλέγμα είναι ο σιωπηλός δικτάτορας της νεωτερικότητας. Δομεί τις πόλεις μας, τις οθόνες μας, ακόμη και τα ιατρεία μας. Από τις αμείλικτες ορθές γωνίες του ορίζοντα του Μανχάταν μέχρι την κλινική ακρίβεια των φαρμακευτικών συσκευασιών, το πλέγμα επιβάλλει μια ψευδαίσθηση τάξης στο ‘χάος’ της ζωής. Ωστόσο, κάτω από το ορθολογικό του επίχρισμα κρύβεται ένα παράδοξο – συντηρεί και πνίγει, θεραπεύει και ελέγχει ταυτόχρονα.

Η έκθεση δεν παρουσιάζει απλώς μια αισθητική αντίθεση μεταξύ δύο μορφών (το άκαμπτο πλέγμα και το ανοδικό ζιγκουράτ), αλλά σκηνοθετεί μια φιλοσοφική και ιστορική αντιπαράθεση. Το ζιγκουράτ, μια ιερή κατασκευή από τη Μεσοποταμία, αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο κατανόησης του χώρου, της υγείας και της κοινωνίας – έναν τρόπο που ήταν ολιστικός, στρωματοποιημένος και πνευματικά εμπλεκόμενος. Εντωμεταξύ, το μοντερνιστικό πλέγμα, με την ψυχρή του αποτελεσματικότητα, αντανακλά τη σύγχρονη κατάσταση: έναν κόσμο όπου οι συστημικές κρίσεις υγείας – ρύπανση, αστική αποξένωση, επιδημίες ψυχικής υγείας – αντιμετωπίζονται όχι με δομικές αλλαγές, αλλά με χάπια, γρήγορες λύσεις που καλύπτουν αντί να διορθώνουν.

Η έκθεση ξεδιπλώνεται ως διάλογος μεταξύ της επιβαλλόμενης τάξης του πλέγματος της πόλης και της οργανικής αλλά και αλγοριθμικής λογικής του σώματος· δεν είναι απλώς μια αισθητική έρευνα, αλλά μια κριτική σκέψη για το πώς τα αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά ιδανικά της νεωτερικότητας εγγράφονται στη σάρκα — τόσο στο πολιτικό σώμα όσο και στο φυσικό σώμα. Στο όραμα της εικαστικού, το πλέγμα δεν είναι πλέον απλώς μια δομή, είναι μια ζωντανή, αναπνέουσα οντότητα, ένας χάρτης τόσο της πόλης όσο και του εαυτού».