Nήματα Eπιλογής: Ομαδική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών

Την Τρίτη 24 Ιουνίου 2025 στις 20:00 εγκαινιάζεται, στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, η ομαδική έκθεση καλλιτεχνών «νήματα επιλογής».

«Η έκθεση που παρουσιάζεται στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών με τίτλο: «νήματα επιλογής» προέκυψε μέσα από δικές μου αισθητικές επιλογές και προσωπικές αναζητήσεις. Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και αναφορών “συναντήθηκαν” μέσα από έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, ένα ζεστό απόγευμα του Ιουνίου στον ιστορικό χώρο της γκαλερί.

Κάθε έργο αφηγείται μια ιστορία που με άγγιξε. Όλα μαζί, ωστόσο, συνυπάρχουν σε έναν κοινό τόπο και σε ένα πεδίο αισθητικής αρμονίας, όπου διαφορετικές φωνές δένουν μεταξύ τους σιωπηλά και καλούν το θεατή να ανακαλύψει τα δικά του “νήματα επιλογής”.

Ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας της γκαλερί από το 1963 κάποιοι από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται, σηματοδοτούν την αισθητική, τις επιλογές και τις συνεργασίες της ιδρύτριας της, Μαριλένας Λιακοπούλου όπως ο Γιάννης Μπουτέας του οποίου η πρώτη ατομική έκθεση πραγματοποίηθηκε το 1972, Ο Harold Stevenson, αγαπημένος καλλιτέχνης του Αλέξανδρου Ιόλα, του οποίου το έργο “Ηνίοχος” μας φέρνει στο νου τη γόνιμη συνεργασία της ιδρύτριας της γκαλερί με τον Ιόλα. Το έργο του καλλιτέχνη της διασποράς Δημήτρη Περδικίδη σηματοδοτεί την πρωτοβουλία της ιδρύτριας να τον συστήσει στο Αθηναϊκό κοινό με την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον το 1963. Το οπτικοκινητικό έργο του Victor Vasarely που παρουσιάζεται μας υπενθυμίζει μια άλλη σημαντική πτυχή της ιστορίας της γκαλερί καθότι η Μαριλένα Λιακοπούλου σε συνεργασία με Το Γαλλικό Ινστιτούτο έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον την οπτικό κινητική τέχνη, σε μία έκθεση με τίτλο: “Vasarely, ses maitres, ses amis”. Το έργο του Jean Tinguely από την έκθεση “Πενήντα Διεθνείς Καλλιτέχνες Εμπνέονται από τον Ολυμπισμό” που παρουσιάσθηκε το 2003 και έρχεται ως φόρος τιμής για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του καλλιτέχνη.

Το έργο του Tingeuly με τίτλο: Meta-Meta, Roto-Zaza που παρουσιάζεται στην έκθεση, μέσα από το παιχνιδιάρικο και γεμάτο χιούμορ του ύφος αποτελεί ένα σχόλιο για τη σύγχρονη κοινωνία και τεχνολογία ενώ ταυτόχρονα έρχεται να απαλύνει τα γεμάτα υπαρξιακές αγωνίες έργα του Δημήτρη Περδικίδη και του Ηλία Καρρά.

Ανάμεσα στα έργα της νεώτερης γενιάς θα δούμε έργα καλλιτεχνών όπως του προαναφερόμενου Ηλίας Καρρά, της Αγγελικής Ξυνού, του Παναγιώτης Πασάντας, του Γιώργου Ταξίδις της Μαριάννα Τρώντσιου αλλά και του Darryl Keith Babatunde Smith των οποίων η πρώτη τους ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών.

Τα έργα της Αγγελικής Ξυνού πάλλονται από την αγάπη της για τη λογοτεχνία και το θέατρο. Κάθε ένα μπορεί να ιδωθεί σαν ένα μονόπρακτο που αφηγείται μια μυστήρια ιστορία και προκαλεί τον θεατή να ανακαλύψει τα νήματα που συνδέουν αυτά τα πρόσωπα και τις ιστορίες. Η διάσημη αναφορά του Shakespreare “Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλώς ηθοποιοί” δεν θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα. Τα έργα αυτά συνδιαλέγονται με το αφαιρετικό έργο του Ντίκου Βυζάντιου, για το οποίο έγραψε ο Ευγένιος Ιονέσκο δύο αισθητικά δοκίμια.

Ο ηδυπαθής Ηνίοχος του Αμερικανού Harold Stevenson δημιουργεί έναν απρόσμενο διάλογο με τα έργα του Αφροαμερικανού καλλιτέχνη Darryl keith Babatunde Smith (ΔΚΒΣ) τα οποία διαπνέονται από την αμέριστη αγάπη του και θαυμασμό για την αρχαιοελληνική τέχνη και φιλοσοφία. Ανάμεσά τους το εκτυφλωτικό κιτρινόμαυρο έργο του Victor Vasarely έρχεται να φωτίσει, ακόμη περισσότερη το διάλογο αυτό αλλά και την ιστορία της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών.

Οι ασπρόμαυρες ακουαρέλες του Ηλία Καρρά συνομιλούν γόνιμα με το έργο του Δημήτρη Περδικίδη (1975) που είναι μια διαχρονική κραυγή αγωνίας για τα δεινά του κόσμου αλλά και ένα δυνατό κάλεσμα για κοινωνική αφύπνιση. Το παιδάκι μέσα, στο κατεξοχήν χρώμα της αθωότητας, ροζ φόντο κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε, υποθετικά,να έχει επηρεάσει τον Banksy.

Τα μαυρόασπρα έργα του Γιώργου Ταξίδη του οποίου το έργο θίγει θέματα ταυτότητας, μνήμης, αφηγήσεων και ξεριζωμού εντείνονται από το εντυπωσιακό κίτρινο φως του έργου του Γιάννη Μπουτέα, σαν να συνεργούν και τα δύο προκειμένου να τονίσουν τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Αλλά και μήπως την προσπάθεια του ανθρώπου να βγει από το σκοτάδι;

Μια σειρά από δυστοπικά ψυχικά τοπία, βράχια και θάλασσες της Μαριάννας Τρώντσιου αντανακλούν θέματα επαναπροσδιορισμού της σχέσης μας με τη φύση και το τοπίο. Ένας διάλογος με το ασπρόμαυρο σχέδιο – βράχο της Ύδρας του Περικλή Βυζάντιου αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρος καθότι ο καλλιτέχνης ήδη από τη δεκαετία του 1960 προείδε, έθιξε και πάλεψε για την αποτροπή αλλοίωσης του ελληνικού πολιτιστικού τοπίου.

Τα δύο γλυπτά που παρουσιάζονται στην έκθεση λειτουργούν συμπληρωματικά. Το “Επώασις” του Παναγιώτη Πασάντα ως σύμβολο προσμονής και υπόσχεσης μας οδηγεί απαλά στο γλυπτό αθώο παιδικό κεφαλάκι του Ηλία Καρρά. Σύμβολο για τα αθώα παιδιά του κόσμου, θύματα του παραλόγου.

Η έκθεση φαίνεται πως μας κλείνει το μάτι μέσα από μια φωτογραφία του Robert Mc Cabe που δείχνει μια άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα που είδαμε και στο σχέδιο του Περικλή Βυζάντιου. Σε ένα καφενείο κάποιοι άνθρωποι πίνοντας με αξιοπρέπεια τον καφέ τους, σαν θεατές παρακολουθούν το “νήμα επιλογής” της έκθεσης που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια τους. Βλέπουν, αφουγκράζονται, στοχάζονται. Είναι οι άνθρωποι των οποίων τα πρόσωπα χαρακτηρίζονται από αξιοπρέπεια και καλλιέργεια ψυχής. Στην ερώτηση του Albert Camus παρμένη από το Μύθο του Σίσυφου “να αυτοκτονήσω ή να φτοιάξω ένα καφέ” επιλέγουν τον καφέ!»
Ελίζα Γρηγοράκη

*Η φράση «’Ολος ο κόσμος είναι μια σκηνή» προέρχεται από το έργο του William Shakespeare «As You Like it».