September Says

Η δυναμική Σεπτέμπερ δεν σταματά να υπερασπίζεται την αδύναμη αδελφή της Τζουλάι που είναι μονίμως στο στόχαστρο των νταήδων του σχολείου κι ενώ την ίδια ώρα η εκκεντρική μητέρα τους είναι απορροφημένη στις δικές της έγνοιες.

Υπάρχει μια κεντρική ιδέα που διαπερνά όλο τον ιστό της ταινίας και σε συνδυασμό με την ανατροπή του φινάλε, μετατρέπει όλο το έργο σε ένα οριακά επιτηδευμένο ψυχολογικό θρίλερ που όμως έχει τη σημασία του. Οι σκηνοθετικές ιδέες της Λαμπέντ αν και πρωτότυπες έχουν σαφέστατα επιρροές από το σινεμά του Λάνθιμου και της Τσαγγάρη, τις οποίες επιχειρεί να ενισχύσει με ειλικρίνεια και μια ρετρό ευαισθησία που πηγάζει από τα 80ς.

Άλλες φορές τα καταφέρνει καλά, κάποιες άλλες όμως μοιάζει να βρίσκεται σε αδιέξοδο οπότε δίνει την σκυτάλη στις άξιες πρωταγωνίστριες που υπηρετούν με αυταπάρνηση το όραμα της σκηνοθέτριας τους. Ένα όραμα για τη χαμένη αθωότητα, την απώλεια και το γυναικείο τραύμα. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών.