Silent Night: Η εικαστική δράση επιστρέφει στην οδό Βατσαξή με βίντεο-προβολές και live ηχητική performance

Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Μανώλης Δ. Λεμός, η Κατερίνα Κομιανού, η Ελένη Μπαγάκη, η Λουίζα Ντούρου, η Ελένη Τωμαδάκη και ο Nicolas Cilins μοιράστηκαν με το κοινό όνειρα που είχαν, ή φαντάστηκαν, μέσα από νέα, κυρίως, έργα κινούμενης εικόνας χωρίς ήχο, τα οποία προβλήθηκαν σε λούπα, για μία ολόκληρη βραδιά, στην οδό Βατσαξή. Αυτές οι προσωπικές εμπειρίες θα παρουσιαστούν ξανά δημόσια, για τρεις ακόμη βραδιές. Πιο συγκεκριμένα, από την Τρίτη 28 έως και την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου, από τις 21:00 έως τα μεσάνυχτα.

Στο έργο Marni 25, Athens (2024) η Ελένη Μπαγάκη παρακολουθεί ηδονοβλεπτικά τα γειτονικά διαμερίσματα, ενώ στο βάθος προβάλλονται σκηνές από μια ξεχασμένη χολιγουντιανή ταινία, που βρήκε στα σκουπίδια. Ατμοσφαιρικές εικόνες ενός –ανοιχτού, αλλά άδειου– μπαρ της περιοχής, στο οποίο η επιθυμία συχνά αποκτά αγοραίο χαρακτήρα, συνοδεύονται από προσωπικούς στοχασμούς του Nicolas Cilins στο Billboard for S (2024). Ονειρευόμενη σε ασπρόμαυρο, η Κατερίνα Κομιανού αποτυπώνει τη δραματική σκηνή που ο Θησέας σώζει την Ιπποδάμεια από έναν μεθυσμένο κένταυρο, όπως αυτή παρουσιάζεται στο γλυπτό στην πλατεία Βικτωρίας, στο έργο της Αρπαγή (2024), που είναι γυρισμένο σε φιλμ Super 8.

Ένα όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη, καθώς πουλιά που πετούν ελεύθερα στον καθαρό γαλάζιο ουρανό μεταμορφώνονται σε μαχητικά αεροσκάφη που ρίχνουν βόμβες, στο Strip Silence (2024) της Λουίζας Ντούρου. Στο έργο Vague Expressions (2020) ο Μανώλης Δ. Λεμός πραγματεύεται μια ομίχλη εγκεφάλου, ή, αλλιώς, μια θόλωση της συνείδησης, μέσα από συνεχώς μεταβαλλόμενα αφηρημένα τοπία που παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη. Αυτά τα τοπία αντιπαραβάλλονται με τα σχεδιασμένα στο χέρι animations της Ελένης Τωμαδάκη στο Touch (2024), τα οποία εξετάζουν τη δυναμική της επαφής και της απόστασης, ενώ διερευνούν πώς η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από τη συμβατότητα και τις εξωτερικές προσδοκίες.

Πέρα από τα βουβά έργα κινούμενης εικόνας, στη δεύτερη αυτή εκδοχή της δράσης, τα όνειρα θα διερευνηθούν και μέσα από τον ήχο. Άλλωστε, τα όνειρα δεν είναι εκ φύσεως βουβά· μπορούν να ενέχουν ηχητικά στοιχεία που συμβάλλουν στη συνολική αισθητηριακή εμπειρία. H συνθέτρια, τσελίστρια, πιανίστρια και καλλιτέχνιδα Βίκυ Στείρη θα διαμεσολαβήσει τα δικά της όνειρα, ζωντανά, μέσα από μία περφόρμανς με τσέλο, την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου στις 21:00.

Η δράση αντιμετωπίζει τη συχνά ήσυχη οδό Βατσαξή ως μια σκηνογραφία όπου οι προσωπικές διερευνήσεις ασυνείδητων εμπειριών ενσωματώνονται στο αστικό τοπίο. Συνδυάζοντας τα διαφορετικά συναισθήματα και τις ψυχικές καταστάσεις που βίωσε ο καθένας καλλιτέχνης και η καθεμία καλλιτέχνιδα, προσωπικά και ιδιωτικά, αν και σε κοντινή γεωγραφική απόσταση ο ένας / η μία από τον άλλο / την άλλη, το πρότζεκτ αναπτύσσει έναν υποκειμενικό και περιορισμένο χάρτη αυτής της περιοχής της πόλης κατά την παρούσα στιγμή.

Παράλληλα, σηματοδοτεί την έναρξη της συνεργασίας ανάμεσα στον Πάνο Φουρτουλάκη και στο 3 137 στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού προγράμματος του οργανισμού για την περίοδο 2024-2025. Μεταξύ άλλων, το πρόγραμμα Where Time Becomes a Loop, σε επιμέλεια του Φουρτουλάκη, θα εμβαθύνει περαιτέρω σε αυτά τα ζητήματα, με έμφαση στην καλλιτεχνική πρακτική στο πεδίο της κινούμενης εικόνας – ενός μέσου που τα τελευταία χρόνια έχει υποεκπροσωπηθεί στην ελληνική εικαστική σκηνή.

Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα Where Times Becomes a Loop πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς και με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ. Η παραγωγή της σειράς προβολών Silent Night υποστηρίζεται από το Onassis AiR.