Athens Short Film Festival: Μια γεύση από τα σινεφίλ ραντεβού μας στον «Μικρόκοσμο»

Η πόλη χτυπάει σε φεστιβαλικούς ρυθμούς και τα short films παίρνουν τη σκυτάλη για να απευθυνθούν με ωραίους προβληματισμούς στο ζεστό κοινό. Με πάνω από 40 ταινίες μικρού μήκους και για 7η συνεχόμενη χρονιά το φεστιβάλ μικρού μήκους ταινιών της Αθήνας από τις 12-15 Δεκεμβρίου, έχτισε μια σπιτική ατμόσφαιρα δια χειρός της φιλόξενης οργανωτικής ομάδας, που υποδέχτηκε μια κοινότητα σινεφίλ στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμο». Το Athens Short Film Festival, με πάνω από 2.000 συμμετοχές κατάφερε να δημιουργήσει 7 ενδιαφέρουσες θεματικές ενότητες, με thought-provoking ταινίες όλων των ειδών, από animation, σε ντοκιμαντέρ μέχρι πειραματικές και μουσικά βίντεο.

Κάθε μέρα διαφορετικός παλμός. Η πρώτη μέρα ξεκίνησε πολύ δυναμικά, θέτοντας ψηλά τον πήχη για τις υπόλοιπες μέρες. Διαιρεμένη σε δύο μέρη, η κινηματογραφική βραδιά είχε θεματική ενότητα με τίτλο “This is a Girl’s World” και τα νεοφερμένα shorts mixtapes, με πρώτο το the lovesick one. Αγαπημένο short από την πρώτη κατηγορία το “Cross my Heart and Hope to die” του Sam Manacsa από τις Φιλιππίνες, που κέρδισε βραβείο στο διαγωνιστικό Short Drama Competition, μια ταινία γύρω από την εργασιακή εμπειρία που κάνει εύστοχα σχόλια για τα άκρα και την εξάρτηση των εργαζομένων, ενώ και άλλα τέσσερα βραβευμένα shorts ήρθαν να προστεθούν στις θεάσεις της πρώτης ημέρας.

“Cross my Heart and Hope to die”

Το “Ebounda” του Perrin Sombo, το οποίο ανιχνεύει την ιστορία της δωδεκάχρονης Ebounda, η οποία βιάζεται από έναν ξένο καθώς επιστρέφει από το σχολείο της. Χάνοντας τον εαυτό της και τη φωνή της, οι απέλπιδες προσπάθειες της μητέρας της δεν μπορούν να την ανασύρουν από την σιωπή και το σοκ. Ίσως κάπου μέσα στην έκφραση, στον χορό και στη παράδοση να μπορέσει να ξαναβρεί τον εαυτό της. Η σχεδόν “ερασιτεχνική” σκηνοθεσία, με τα κοντινά, αφήνουν μια νtoκιμαντερίστικη παρατήρηση και αναπνοή να βγουν ως κραυγή απέναντι στην αποτρόπαια πράξη. Ακόμα και το “Panties”, νικητής στο διαγωνιστικό του short documentary, ενώ μοιάζει με διαφημιστικό YouTube video, προσφέρει μια ενδιαφέρουσα θέαση με θέμα την σχέση των γυναικών με τη λέξη και την συνυποδήλωση των εσωρούχων. Το εικαστικό φόντο, η ειλικρίνεια σε ένα στουντιακό σέτινγκ, ο γρήγορος ρυθμός και η αφόρμηση από ζητήματα σύχρονης ποπ κουλτούρας και νοηματοδότησης, σίγουρα αιχμαλώτισε τα βλέμματα και τη σκέψη εκεί που πρέπει.

“A Dead Marriage”

Και από τα shorts mixtapes το short experimental “To my Love” του Aino Kontinen και το εξαιρετικό “Love Bubbles” έκλεισαν πολύ δυναμικά τη πρώτη μέρα, με προσωπικό αγαπημένο και το πολωνικό “A Dead Marriage” στην κατηγορία του σπουδαστικού, που με αφετηρία ένα κινηματογραφικό σετ και τους κομπάρσους ηθοποιούς εξερεύνησε την τυχαία σύνδεση, που μπορεί να έρθει με την ακινησία όταν μπει στο πλάνο, συζητώντας την αθόρυβη αναζήτηση ανθρώπων στους οποίους μπορείς να στέκεσαι δίπλα, χωρίς σκέψεις ή με υπερβολικά πολλές και να κάνουν το ίδιο και εκείνοι.

Ενδιαφέρουσα και η δεύτερη μέρα γύρω από την θεματική “Dads| with| issues” και το shorts mixtapes στο δεύτερο μέρος της φεστιβαλικής μέρας με θέμα the eerie one, με ωραίες συμμετοχές και QnA με τον Ivan Morales για το “Sushi” και την Luzia Vota Johow για το “Top View of My Brain as a Crime Scene”, μια ταινία εμπνευσμένη από ένα αλλόκοτο όνειρο.

Στα short films αγαπημένο υπήρξε και το “The Blind” από το Βέλγιο, που μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι αισθήσεων όρασης και ακοής, η ταινία έπλευσε ανάμεσα στον εγκλωβισμό και τη λύτρωση. Η έννοια του χωριού και τα ομαδικά πιστεύω έχτισαν έναν σύντομο μυθοπλαστικό κόσμο, που χώρεσε την αλληγορία για εκείνους που εμπιστεύονται το ένστικτο και δραπετεύουν προς το φως τους. Ίσως μέσα στην καταιγίδα, στην αντιξοότητα, στην απλοϊκή βάρκα, στο άγνωστο των συνθηκών και στα απόκρημνα βράχια, το φως της περιέργειας να λάμπει πιο δυνατό.

Το Σαββατοκύριακο, το φεστιβάλ έχοντας εξερευνήσει την προσωπική εμπειρία, έβαλε το άτομο στην πόλη σε μια αγαπημένη κατηγορία “The city sings to me” και βραβευμένα shorts από το “Solitaire” του Νικόλα Κωστή στη κατηγορία του μουσικού βίντεο, μέχρι το κωμικό ισπανικό “Women Visiting a City”, που ταύτισε το ελληνικό κοινό, κάνοντας την γεμάτη αίθουσα να γελάσει. Εξίσου αγαπημένα το “Closing Dynasty” για την φτώχεια και στις συνθήκες διαβίωσης πολλών σύγχρονων οικογενειών, το σπουδαστικό “Public Lighting” από τη Τσεχία για την εμπειρία μας στον δημόσιο χώρο και το “The Olympic Flame” από τη Γαλλία για τα όνειρα. Το shorts mixtapes: the absurd one, με πιο ανήσυχους προβληματισμούς έφερε κάτι πιο ενναλακτικό στο φεστιβάλ ολοκληρώνοντας όμορφα τον κύκλο των τριών mixtapes.

“Top View of My Brain as a Crime Scene”

Ιδανικό κλείσιμο για την τελευταία μέρα στην οποία οι ταινίες εστίασαν στη θεματική ενότητα “My place in the world” με ξεκίνημα την ζεστή και αυθεντική ταινία του Αστέρη Τζιόλα, “The First Setting Sun of Summer” την οποία προλόγισε ο ίδιος, το βραβευμένο ( Special Mention) “White Ant”, το πρωτότυπο και αστείο μουσικό βίντεο “The Man Who Couldn’t Clap”, και το queer “Playground” από τον Ισπανό Raul Villalba.

Το κοινό ερχόταν και ξαναερχόταν, δημιουργώντας μια κοινότητα θεατών έτοιμη να συζητήσει και να σχολιάσει για τις ταινίες της ημέρας αλλά και τις προηγούμενες, να συμφωνήσει και να διαφωνήσει με τις βραβεύσεις από τους αξιόλογους κριτές του φεστιβάλ και να φτιάξει τον δικό του «μικρόκοσμο» από ιδέες, σκέψεις και εικόνες.